بررسی فورد ترانزیت کاستوم ۲۰۲۵

ما در اتوکار به ندرت به دنیای خودروهای تجاری سبک وارد می‌شویم، اما وقتی خودرویی مانند فورد ترانزیت کاستوم که نماد جاده‌های بریتانیا است نسل جدیدی پیدا می‌کند، نمی‌توانیم بی‌تفاوت باشیم.

نگران نباشید؛ کامیون‌های زباله و اتوبوس‌های لندن را به تست‌های کریسمس واگذار می‌کنیم. اما در چند سال اخیر، پرفروش‌ترین خودروی بریتانیا نه واکسهال کورسا و نه نیسان قشقایی، بلکه فورد ترانزیت کاستوم بوده است.

این ون‌ها همه‌جا هستند؛ نه فقط به عنوان خودروی کاری، بلکه به عنوان خودروی تفریحی که به راحتی دوچرخه، تجهیزات کمپینگ یا در نسخه مناسب تا ۹ نفر را جا می‌دهد. بنابراین شایسته یک تست کامل جاده‌ای است.

ون تست ما کاملاً یک ون بود: نسخه بلند با ظرفیت بار بالا، تک‌ردیف صندلی و دیواره ثابت. هرچند امکان مجهز کردن ترانزیت مدرن به اکثر امکانات خودروهای سواری وجود دارد، اما این نمونه نسبتاً ساده بود تا نشان دهد خریداران واقعی دقیقاً چه چیزی دریافت می‌کنند.

گستره مدل‌های ترانزیت کاستوم در یک نگاه

گستره مدل‌های ون کاملاً با خودروهای سواری متفاوت است و حتی طرفداران سرسخت پورشه ۹۱۱ را هم گیج می‌کند.

موتور ۲ لیتری EcoBlue دیزلی در چهار سطح قدرت عرضه می‌شود، نسخه پلاگین هیبرید و تمام‌الکتریکی هم وجود دارد.

انتخاب‌های متعددی از نظر وزن مجاز، دو طول محور و چهار نوع بدنه وجود دارد: ون پانل استاندارد، دوکابین، کومبی (سه ردیف صندلی و پنجره کامل) و مولتی‌کاب (دیواره L شکل که هم دو صندلی عقب و هم فضای بار کامل پشت راننده را فراهم می‌کند).

در نهایت، Tourneo نسخه مسافربری ترانزیت است که شبیه کومبی است اما کابین لوکس‌تری دارد و با همه پیشرانه‌ها عرضه می‌شود.

فورد ترانزیت کاستوم

احتمالاً همچنان ون پیش‌فرض باربری باقی خواهد ماند؛ هرچند قیمت بالایی دارد

نقاط قوت: موتور دیزلی کاملاً با یک ون کاری هماهنگ است، کابین مدرن و کاربردی، ظرفیت باربری رقابتی

نقاط ضعف: قیمت بالا، طراحی کابین از نظر فضای ذخیره و موقعیت رانندگی می‌توانست بهتر باشد

طراحی و استایل

فورد ترانزیت از دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک مدل شروع شد، اما طی دهه‌ها به یک خط تولید کامل تبدیل شده و می‌توان آن را یک زیربرند کامل دانست.

در حال حاضر چهار خط ترانزیت وجود دارد که هر کدام نسخه Tourneo مسافربری دارند. Courier کوچک‌ترین است و بر پایه فورد پوما ساخته شده. Connect یک سایز بزرگ‌تر و بر پایه فولکس‌واگن کدی است. سپس ترانزیت کاستوم که اینجا داریم؛ اغلب به عنوان ون متوسط یا یک‌تنی شناخته می‌شود و محبوب‌ترین دسته است چون برای اکثر کسب‌وکارها کافی است و همچنان در شهر و جاده‌های باریک قابل مانور است. نسخه‌های سقف استاندارد زیر ۲ متر ارتفاع دارند و در اکثر پارکینگ‌ها جا می‌شوند.

این فقط دومین نسل ترانزیت کاستوم است. نسل اول در سال ۲۰۱۲ معرفی شد تا ون متوسط را از ترانزیت تمام‌سایز (بدون پسوند) متمایز کند. آن نسخه با دیفرانسیل عقب و چرخ‌های دوقلو نیز موجود بود.

حتی خودروهای تجاری سبک هم نمی‌توانند از موج الکتریکی‌سازی فرار کنند؛ بنابراین پلتفرم کاستوم به طور گسترده بازطراحی شده تا علاوه بر نسخه‌های دیزلی و پلاگین هیبرید، نسخه تمام‌الکتریکی را هم پشتیبانی کند. E-Transit Custom اواخر ۲۰۲۴ با برد ۳۳۵ کیلومتر از باتری ۶۴ کیلووات‌ساعتی عرضه می‌شود.

با این حال دیزل همچنان در خودروهای تجاری سلطه دارد و اکثر ترانزیت کاستوم‌ها با موتور ۲ لیتری چهار سیلندر عرضه می‌شوند که از نسل قبلی منتقل شده و در چهار سطح قدرت ۱۰۸، ۱۳۴، ۱۴۸ و ۱۶۸ اسب بخار موجود است. گیربکس اتوماتیک ۸ سرعته تورک کانورتر جدید فورد در برخی نسخه‌ها و نسخه قوی‌تر با چهارچرخ محرک قابل سفارش است.

پلتفرم جدید چرخ‌ها را به گوشه‌های ون نزدیک‌تر کرده؛ بنابراین نسخه محور بلند ما ۱۱۰ میلی‌متر بلندتر از قبل و ۲۰۰ میلی‌متر فاصله محوری بیشتر دارد. تعلیق عقب نیز از فنرهای شمشی قدیمی به بازوهای نیمه‌تریلینگ با کویل اسپرینگ تغییر کرده است.

کابین و امکانات

اگر عادت به رانندگی با ون ندارید، ابتدا کمی طول می‌کشد تا به ارتفاع زیاد و حس معلق بودن بالای قسمت جلو عادت کنید. افت تند کاپوت باعث می‌شود لبه‌های آن به راحتی دیده نشوند، اما بعد از مدتی از دید مرتفع لذت خواهید برد.

ترانزیت کاستوم دگرگونی دیجیتال بزرگی داشته؛ همه نسخه‌ها حتی Leader پایه نمایشگر مرکزی ۱۳ اینچی و صفحه آمپر دیجیتال ۱۲ اینچی دارند. بسیاری از دکمه‌های فیزیکی به نمایشگر منتقل شده‌اند و فقط یک ولوم صدا و چهار دکمه برای حالت رانندگی، تنظیمات خودرو، سنسور پارک و بخارزدایی شیشه باقی مانده است.

در تئوری این چیدمان کمی محدودکننده است، اما مانند خودروهای سواری فورد، همه کنترل‌های مهم با یک یا دو لمس در دسترس هستند و عملکرد خوبی دارد.

فضای ذخیره‌سازی کابین مناسب است اما جعبه مفید در دسترس برای وسایل کوچک وجود ندارد. سینی پشت صفحه آمپر اشیا را از دید خارج می‌کند، دو محفظه داشبورد کاربردی هستند اما کمی دور، سینی‌های درب کمی کم‌عمق هستند و سینی تاشو صندلی وسط می‌توانست با پوشش ضدلغزش و کش محکم‌تر مفیدتر باشد.

مانند هر ون، مواد نرم خیلی کم است اما همه چیز مدرن و جذاب به نظر می‌رسد. صندلی‌های پارچه‌ای مقاوم هستند و فرمان و دسته دنده با چرم مصنوعی Sensico پوشیده شده‌اند.

فرمان چهارگوش نظرات متفاوتی داشت؛ برخی در رانندگی طولانی آن را ناراحت‌کننده یافتند. شکل آن کاربردی است، به‌خصوص با پکیج اختیاری Cab as Office که آن را به میز تبدیل می‌کند.

فورد به امکانات جدید برای «بهره‌وری» راننده افتخار می‌کند، مانند میز فرمان. تجهیزات اضافی (چراغ و کابینت) را می‌توان به سیستم برق وصل و از طریق نمایشگر کنترل کرد. همچنین می‌توان روتین تحویل را برنامه‌ریزی کرد تا درها و فلاشرها به صورت خودکار فعال شوند.

سیستم چندرسانه‌ای

هر ترانزیت کاستوم نمایشگر ۱۳ اینچی با Sync 4 دارد. ناوبری به صورت استاندارد نیست، اما اکثر رانندگان از گوشی استفاده می‌کنند.

اپل کارپلی و اندروید اتو بی‌سیم هستند و به خوبی در سیستم بومی ادغام شده‌اند. صفحه گوشی بزرگ نمایش داده می‌شود اما دکمه‌های میانبر و کنترل تهویه روی صفحه باقی می‌مانند.

صفحه آمپر دیجیتال شامل سرعت‌سنج دیجیتال، پنل قابل تنظیم و تاکوگراف نواری است که می‌توانست دایره‌ای واضح‌تر باشد.

سیستم صوتی استاندارد قابل قبول است و می‌توان به سیستم Bang & Olufsen با ۶ بلندگو ارتقا داد (که محفظه بارگذر را حذف می‌کند).

پیشرانه و عملکرد

نسخه تست ما ۱۴۸ اسب بخار بود و در ۱۲.۹ ثانیه به ۱۰۰ کیلومتر رسید؛ در حالی که یک کراس‌اور خانوادگی زیر ۱۰ ثانیه این کار را می‌کند. البته این برای تقریباً همه ون‌ها عادی است.

دنده اول در گیربکس دستی بسیار کوتاه است؛ به طوری که بدون بار می‌توان از دنده اول گذشت. اما وقتی بدانیم این نسخه ظرفیت ۱۲۸۳ کیلوگرم بار و ۲۵۰۰ کیلوگرم یدک‌کشی دارد، کوتاه بودن دنده منطقی می‌شود.

کیفیت تعویض دنده بسیار لذت‌بخش است؛ مسیرها مشخص و حس خوبی دارد. کلاچ نیز وزن مناسب و دوزینگ آسانی دارد.

موتور در دور پایین بسیار کم‌صدا است و گشتاور کافی برای نگه داشتن دور پایین دارد. ترمزها نیز حس پیش‌رونده خوبی دارند.

با این حال مسافت ترمز از ۱۱۲ کیلومتر ۷۲.۳ متر بود که برای یک ون عادی است، اما در باران و بزرگراه باید مراقب بود.

سواری و هندلینگ

هندلینگ تیز اولویت اول ون نیست، اما ترانزیت‌ها همیشه به عنوان اسب‌های نمایشی در میان قاطرهای مکانیکی شهرت داشته‌اند. این کاستوم جدید بیشتر حس یک ون واقعی دارد.

لاستیک‌های چهارفصل چسبندگی بسیار خوبی در همه شرایط ایجاد می‌کنند و فرمان دقت معقولی دارد. اما فرمان بسیار سبک است و شکل چهارگوش آن باعث ورودی‌های اولیه تند می‌شود.

کنترل پایداری به سرعت جلوی لغزش عقب را می‌گیرد. در جاده‌های باریک روستایی باید مراقب بود، اما مانور در شهر به لطف زاویه فرمان زیاد و سنسورهای پارک عقب آسان است.

رانندگی در بزرگراه با آینه‌های جانبی بزرگ کاملاً بی‌دردسر است.

راحتی و عایق‌بندی

ون‌ها برای حمل بار سنگین طراحی شده‌اند، بنابراین وقتی خالی هستند رفتار متفاوتی دارند. فنرهای عقب سنگین معمولاً باعث سواری پرجنب‌وجوش می‌شوند.

ما ون را عمدتاً خالی راندیم و هرچند عقب در چاله‌ها کمی ضربه می‌زد، فنرهای پیش‌رونده باعث شد سواری همچنان متمدن بماند. جلو نرم‌تر از عقب بود و با لاستیک‌های دیواره بلند، دست‌اندازها را خوب جذب می‌کرد. عایق‌بندی صدا در سطح خودروهای سواری نیست و در ۱۱۲ کیلومتر ۷۰ دسی‌بل ثبت شد.

صندلی راننده فوق‌العاده راحت است؛ حداقل در تریم Limited تست ما که تنظیم گودی کمر دستی و گرم‌کن دارد. موقعیت رانندگی طبیعی و زاویه فرمان مناسب است، هرچند رانندگان قدبلند به دلیل دیواره مجبور به سازش می‌شوند.

مصرف سوخت و هزینه‌ها

قیمت ون‌های تجاری معمولاً بدون مالیات اعلام می‌شود چون شرکت‌ها آن را پس می‌گیرند. یک ون پانل سفید ساده با رینگ فولادی و ضعیف‌ترین موتور حداقل ۳۴,۲۰۵ پوند هزینه دارد (یا ۴۰,۹۶۸ پوند برای خرید شخصی).

نسخه نزدیک به تست ما با تجهیزات بیشتر، محور بلند و موتور قوی‌تر حدود ۴۰,۹۰۰/۴۹,۰۰۰ پوند است. با آپشن‌ها می‌توان نزدیک ۶۰,۰۰۰ پوند (بدون مالیات) هزینه کرد.

فورد مصرف ۳۸.۷ مایل بر گالن اعلام کرده که با رقبا برابر است. در عمل نیز نزدیک بود؛ در تست بزرگراه ۳۸.۸ و میانگین کلی ۳۶.۲ مایل بر گالن. در استفاده ملایم بزرگراه حتی به ۴۰ مایل بر گالن رسید که برای خودرویی دو تنی با ضریب درگ دهه ۸۰ میلادی چشمگیر است.