جدیدترین مدل از بخش لوکس فورد، نسخهای آرامتر و راحتتر از شاسیبلندهای عملکردی ارائه میدهد. آویاتور جدید نامی را احیا کرده که آخرین بار در سال ۲۰۰۵ استفاده شده بود و بار دیگر بر پایه فورد اکسپلورر ساخته شده است.
با وجود اشتراکات ساختاری عمیق زیر بدنه، آویاتور دارای طراحی بدنه منحصربهفرد است و به عنوان جایگزینی برای شاسیبلندهای پریمیوم اروپایی و ژاپنی قیمتگذاری و موقعیتیابی شده است.
صندلیهای «Perfect Position» لینکلن با تنظیم ۳۰ جهته حتی امکان تغییر ارتفاع هر طرف بالشتک پایه را دارند؛ گزینهها آنقدر زیاد است که در مدت تست نتوانستیم بهترین تنظیم را پیدا کنیم.
هرچند کوچکتر از ناویگیتور است، اما آویاتور همچنان خودرویی بزرگ به شمار میرود؛ طول بیش از پنج متر و سه ردیف صندلی به صورت استاندارد دارد. تمام نسخهها از موتور بنزینی ۳.۰ لیتری V6 توئین توربو با آرایش طولی استفاده میکنند که ۴۰۰ اسب بخار قدرت تولید کرده و با گیربکس ۱۰ سرعته اتوماتیک جفت شده است.
نسخه پایه آویاتور دیفرانسیل عقب است، در حالی که نسخه Black Label تستشده دارای سیستم چهارچرخ محرک است. همچنین نسخه برتر Grand Touring پلاگین هیبرید با مجموع قدرت ۴۹۴ اسب بخار وجود دارد اما وزن خالص آن (به روش آمریکایی) به ۲۵۷۳ کیلوگرم میرسد. مدل بنزینی AWD معمولی با ۲۲۱۸ کیلوگرم وزن نسبتاً سبکتر است.
آویاتور شخصیتی آرام و راحت دارد که یادآور نسل قبلی رنج روور است. شتابگیری قابل قبول است اما فاصله زیادی با شتاب خودروهای اسپرت رایج در این سگمنت دارد و مشخص است که لینکلن اولویت را به راحتی داده تا دقت دینامیکی. موتور گشتاور فراوان در دور پایین دارد و در کروز بیصدا بهترین عملکرد را نشان میدهد. با این حال وقتی تحریک شود با اشتیاق دور میگیرد و صدای نسبتاً خوبی برای یک V6 از خود درمیآورد.
مانند اکثر محصولات بزرگ فورد، آویاتور نیز به گیربکس ۱۰ سرعته اتوماتیک مجهز است که با همکاری جنرال موتورز توسعه یافته. این گیربکس در استفاده آرام بسیار خوب عمل میکند و تعویض دندهها تقریباً نامحسوس است، اما در درخواست شتاب بیشتر گاهی مکث محسوسی دارد تا تعداد دندههای مناسب را انتخاب کند. لینکلن از شیفتر سنتی استفاده نمیکند و دکمههای روی داشبورد دارد، اما امکان تعویض دستی دنده از طریق پدال شیفتر پشت فرمان وجود دارد.
نسخه پایه آویاتور روی فنرهای فلزی و کمکفنرهای غیرفعال سوار است، اما نسخههای چهارچرخ محرک به کمکفنرهای فعال ارتقا یافتهاند. خودروی تست ما همچنین پکیج Dynamic Handling را داشت که شامل سیستم تعلیق بادی قابل تنظیم ارتفاع و دوربین اسکن جاده برای آمادهسازی کمکفنرها برای تغییرات سطح است.
این سیستم در برخورد با دستاندازهای تکی خوب عمل میکند، اما فنرهای نرم و نبود سیستم ضدغلت فعال باعث میشود در پیچهای سریع کجی بدنه زیادی داشته باشد و همچنین در شتابگیری و ترمزگیری شیرجه و عقبرفتگی محسوس باشد. حس شل و ول ندارد؛ شاسی در جذب ضربات مهارت دارد اما ضربات زیادی را دریافت میکند. سطح چسبندگی متوسط است و هرچند آویاتور میتواند با سرعت معقول حرکت کند، اما قطعاً با پیشرفت آرام و باوقار خوشحالتر است.
کابین جادار است و در بیشتر قسمتها کیفیت ساخت مناسبی دارد، هرچند طراحی آن نسبت به استانداردهای این رده بازار کمی قدیمی به نظر میرسد. کنترل سیستم گرمایش و تهویه هنوز با دکمههای فلزی تراشخورده و کلیدهای مشکی پیانویی انجام میشود و صفحه لمسی ۱۰.۱ اینچی برای این کلاس کوچک محسوب میشود، هرچند رابط کاربری ساده و آسان است.
نسخههای بالاتر آویاتور به صندلیهای «Perfect Position» با تنظیم ۳۰ جهته مجهز هستند که حتی امکان تغییر ارتفاع هر طرف بالشتک پایه را دارند؛ گزینهها آنقدر زیاد است که در مدت تست نتوانستیم بهترین تنظیم را پیدا کنیم، هرچند مطمئناً جایی وجود دارد. بیشتر متریالها حس کلاس بالا را منتقل میکنند اما هنوز پلاستیکهای سخت دیده میشود، از جمله در پایه صندلیهای ردیف دوم. فضای ردیف دوم خوب است اما ردیف سوم واقعاً فقط برای استفاده موقت مناسب است؛ فضای محدود و بالشتک بسیار نازکتری نسبت به صندلیهای دیگر دارد.
لینکلن خارج از آمریکا وجود دارد اما برنامهای برای ورود این برند به اروپا نیست. حتی بازارهای راستفرمان نیز از اکسپلورر مشترک با این پلتفرم محروم هستند. در بازار اصلی آمریکا، مشکل اصلی آویاتور قیمت آن است.
مدل پایه عقبمحرک از ۵۲,۱۹۵ دلار (حدود ۴۰,۵۲۰ پوند) شروع میشود، Black Label AWD حدود ۸۱,۷۹۰ دلار (۶۳,۴۹۰ پوند) و نسخه پلاگین هیبرید Black Label ۸۸,۸۹۵ دلار (۶۹,۰۰۰ پوند) است. پکیج Dynamic Handling نیز ۳۰۰۰ دلار (۲۳۳۰ پوند) اضافه میکند. این قیمتها آن را مستقیماً در رقابت با نسخههای لوکستر بیامو X5، مرسدس بنز GLE، رنج روور اسپرت و حتی پورشه کاین قرار میدهد. آویاتور خوشساخت است، اما نه به آن اندازه که با این رقبا کاملاً همتراز باشد.
