بررسی کامل بوگاتی میسترال ۲۰۲۶: وداع باشکوه با موتور W16

بوگاتی W16 میسترال آخرین حضور موتور افسانه‌ای W16 پس از ۲۰ سال تولید است.

این پایان مناسبی برای موتوری است که در سال ۲۰۰۵ در ویرون معرفی شد؛ زمانی که گروه فولکس‌واگن مدیریت را در دست داشت و فردیناند پیچ با جاه‌طلبی‌های بزرگ خود استانداردهای جدیدی تعیین کرد که دیگران حتی به فکر نزدیک شدن به آن هم نبودند.

او خودرویی می‌خواست که رانندگی با آن به آسانی فولکس‌واگن گلف باشد، استانداردهای کیفیت و دوام فولکس‌واگن را برآورده یا فراتر رود و همزمان بتوانید در ابتدای یکی از مسیرهای مستقیم پیست آزمایشی اهرا-لسین فولکس‌واگن سوار شوید و تا انتها به سرعت ۲۵۳ مایل در ساعت برسید.

او و تیم متخصصانش موتور W16 را برای این کار انتخاب کردند. چهار بانک چهار سیلندر، مجموع هشت لیتر حجم، چهار توربوشارژر و قدرتی چهار رقمی در زمانی که چنین اعدادی ناشناخته بودند. موتور W16 ویرون ۱۰۰۱ اسب بخار متریک (۹۸۷ اسب بخار) تولید می‌کرد و از آنجا فقط به سمت بالا حرکت کرد.

نسخه‌های سریع‌تر بعدی به نقاط عطف مختلفی در اسب بخار متریک رسیدند و در اینجا به ۱۵۷۸ اسب بخار – دقیقا ۱۶۰۰ پی‌اس و برابر با شیرون سوپر اسپرت ۳۰۰+ رسیده‌اند.

بوگاتی میسترال

بوگاتی W16 میسترال وداع باشکوهی برای موتور عظیم خود رقم می‌زند

نکات مثبت: مجموعه صداهای W16، کیفیت، حس و پرداختکاری همه بی‌نظیر هستند

نکات منفی: دیگر هرگز نمونه‌ای مانند آن نخواهیم دید

طراحی و استایل

شرکت‌های دیگر، عمدتا کوچک‌تر، در طول سال‌ها تلاش کردند عنوان «سریع‌ترین خودروی تولیدی جهان» را از بوگاتی بگیرند و لیست سریع‌ترین خودروها هم آشفته و مورد مناقشه است.

اما ویرون و شیرون و تمام مشتقات دیگر با W16 خودروهای تولیدی واقعی هستند که به تعداد قابل توجه (با استانداردهای این کلاس خودرو) ساخته شده و به استانداردهای بسیار دقیقی تولید می‌شوند.

اکنون در حال تولید آخرین نمونه‌های آن هستند.

به طور مناسب، آخرین موتورهای W16 تولیدی در حال مونتاژ شامل بولیدهای ویژه پیست است که در آن W16 در خودرویی مخصوص مدار نهایت توان خود را نشان می‌دهد و همچنین این میسترال‌ها که قابلیت شنیداری عملکرد موتور در برجسته‌ترین حالت ممکن ارائه شده است. تنها ۴۰ دستگاه بولید و ۹۹ دستگاه میسترال تولید خواهد شد.

از نظر مکانیکی میسترال عمدتا مشابه شیرون است، یعنی خودرویی با ساختار فیبر کربن، موتور در وسط، دو صندلی و وزن نزدیک به دو تن.

کابین داخلی

کابین جادار و بسیار باکیفیت است و حس طراحی کمی متفاوت از کوپه شیرون دارد که در آن امضای بوگاتی یعنی منحنی C به سمت سقف ادامه می‌یافت اما در اینجا سقفی وجود ندارد. با این حال معماری یکسان است: دو بخش مجزا، فرمان با تنظیم گسترده، بدون صفحه لمسی، کنترل‌های چندکاره در کنسول مرکزی. کیفیت مواد در بالاترین سطح ممکن است.

بسیار آسان می‌توان در آن راحت نشست و کنترل‌ها ساده هستند. اهرم دنده را به حالت درایو ببرید و آماده حرکت است. دو پدال، دید خوب و صندلی‌های راحت و پشتیبان.

اگر نمی‌دانستید پنج میلیون پوند قیمت دارد، اصلا ترسناک به نظر نمی‌رسید. این روش بوگاتی است.

موتور و عملکرد

همه موتورها نوعی صدا تولید می‌کنند. اغلب فقط یکی دو صدا که اگر خوش‌شانس باشید خوشایند هستند. در مورد میسترال فکر می‌کنم حداقل شش صدای متمایز شمردم.

و اگر زمان‌بندی درست باشد یا موقعیت دریچه گاز دقیق باشد، واقعا می‌توانید صدایی که می‌خواهید را انتخاب کنید.

با شتاب ملایم می‌توانید سوت توربوی قابل توجهی بشنوید؛ در حدود ۲۰۰۰ دور در دقیقه با گاز ثابت غرغر جذاب ورودی هوا وجود دارد؛ و هنگام رها کردن گاز پس از شتاب سنگین ووش‌های خنده‌داری مانند سوراخ شدن ناگهانی قلعه بادی شنیده می‌شود.

اما شگفت‌انگیزترین لحظه وقتی است که همه این صداهای شتاب‌گیری با هم ترکیب شوند – یک توتی W16 – وقتی از ۳۰۰۰ دور در دقیقه شتاب می‌گیرید و مسیرهای دومین جفت از چهار توربو بالاخره باز می‌شوند (در دورهای پایین برای کاهش لگ توربو بسته می‌مانند).

آن دو ورودی هوا بالای سر راننده و سرنشین را می‌بینید؟ اینها ورودی‌های هوای موتور هستند. این موتور ۸ لیتری ۱۵۷۸ اسب بخاری در گاز کامل چنان هوا می‌بلعد که فشار در گوش‌هایتان تغییر می‌کند.

بلند به معنای فریاد نیست؛ فقط حس قدرت عظیم می‌دهد. بله، می‌دانید سوخت در پشت سر می‌سوزد. اما بیشتر حس می‌کنید که موتور چه مقدار از جو زمین را اطراف سرتان می‌بلعد.

ظاهرا سقف – که پارچه‌ای اضطراری است و بالای ۱۰۰ مایل توصیه نمی‌شود – بالای این ورودی‌ها قرار می‌گیرد. اگر سر جایش باشد تعجب نمی‌کنم اگر W16 رسیدها و آب‌نبات‌های ژله‌ای کابین را هم ببلعد.

میسترال بدون سقف به سرعت بالای ۳۰۰ مایل شیرون سوپر اسپرت نمی‌رسد و حالا که بوگاتی بخشی از بوگاتی ریماک است دیگر به پیست اهرا-لسین فولکس‌واگن دسترسی ندارد – که کمی گیج‌کننده است چون سهام پورشه در ساختار مالکیت بوگاتی هنوز به فولکس‌واگن نزدیک به نظر می‌رسد. اما در پیست پاپنبورگ سال گذشته راننده تست قدیمی بوگاتی و برنده لمانز اندی والاس میسترال را به ۲۸۲ مایل در ساعت رساند، سریع‌ترین سرعت برای خودروی تولیدی بدون سقف.

سواری و هندلینگ

رانندگی ما با میسترال در جاده‌های اطراف کارخانه بوگاتی در مولشیم بود: بخشی بزرگراه دوبانده، روستاها و جاده‌های روستایی که با وجود تست گسترده پیش از تحویل هر بوگاتی، دیدن یکی هنوز سرها را برمی‌گرداند و بچه‌ها را از دوچرخه می‌اندازد (امیدوارم حالت خوب باشد پسر جوان).

میسترال سنت بوگاتی را ادامه می‌دهد که رانندگی با آن بسیار آسان است.

این اولین رانندگی من با بوگاتی بدون سقف است و هرگونه کاهش سختی – که حتما کمی وجود دارد – به سختی قابل تشخیص است. شاید بیشتر از مک‌لارن بدون سقف که همه مانند کوپه سفت هستند. اما اینجا باید جستجو کنید تا کوچک‌ترین تفاوت را حس کنید. ورود و خروج آسان است، درهای معمولی، آستانه‌های پایین – نه اینکه توسط مواد تقویت‌کننده احاطه شده باشید.

سواری خوب است. نسبتا سفت چون می‌خواهید حرکات بدنه کنترل شود اما جذب‌کننده کافی. گزینه تغییر تنظیم دمپر یا وزن فرمان وجود ندارد هرچند برخی حالت‌های رانندگی ارتفاع و زاویه حمله را برای رانندگی پرسرعت تغییر می‌دهند.

با وجود عملکرد عظیم و وزن ۱۹۷۷ کیلوگرمی، خوشایند است که مانند شیرون در سرعت‌های متوسط جاده‌های فرعی هم لذت‌بخش است.

فرمان با وزن متوسط حس خوبی دارد، دقیق و خطی است و خودرو با میل و دقیق می‌چرخد.

مصرف سوخت و هزینه‌های نگهداری

احتمالا هیچ خودروی مدرن گران‌تری برای نگهداری از بوگاتی وجود ندارد. قطعات، سرویس، هر چیز، هزینه بالایی دارد.

اگر بخواهید بدانید، مصرف رسمی سوخت ۱۳ مایل بر گالن است اما در سرعت کامل اگر پیست به اندازه کافی طولانی باشد، باک سوخت را در هشت دقیقه خالی می‌کند.