بررسی تخصصی بی وای دی سیل 2026: سدان الکتریکی قدرتمند و آینده‌دار

شاید انتظار داشته باشید یک خودروساز تازه وارد به بازار اروپا با یک مدل محتاطانه شروع کند، اما بی وای دی کمتر از یک سال پس از معرفی اولین محصول خود، سومین خودرو را به بازار بریتانیا عرضه کرده است: بی وای دی سیل.

بی وای دی نه تنها مدل های جدید را به سرعت به بازار اروپا عرضه می کند، بلکه متعهد به تولید محلی نیز شده و کارخانه ای در مجارستان راه اندازی خواهد کرد. این اولین خودروساز چینی پس از تعطیلی کارخانه لانگبریج توسط ام جی است که چنین اقدامی انجام می دهد.

کارخانه مجارستانی هنوز چند سال دیگر به بهره برداری می رسد، اما امروز سیل در دسترس است. نام بامزه آن را هر طور می خواهید مسخره کنید، اما این خودرو بسیار جدی است.

بی وای دی اتو 3 و بی وای دی دلفین برای بخش های پایین تر بازار طراحی شده اند؛ یکی کراس اوور دیفرانسیل جلو و دیگری هاچ بک. هیچ کدام تهدید جدی برای رهبران کلاس خود نیستند، اما دلفین از نظر قیمت تا حدی منطقی به نظر می رسد.

اما سیل سطح بازی بی وای دی را بالا می برد: دیفرانسیل عقب، باتری بزرگ، بدنه آیرودینامیک زیبا و قدرت بالا.

در نگاه اول، سیل رقیب قابل قبولی برای تسلا مدل 3 به نظر می رسد، بنابراین نسخه تک موتوره دیفرانسیل عقب را در تست کامل جاده ای قرار دادیم تا ببینیم این تهدید چقدر جدی است.

نگاهی کلی به دامنه مدل ها

انتخاب اصلی هنگام خرید بی وای دی سیل این است که نسخه تک موتوره Design یا دو موتوره Excellence را انتخاب کنید.

این نام ها نشان می دهند سطوح تجهیزاتی متفاوت دارند اما به جز هدآپ دیسپلی در نسخه Excellence، این طور نیست. تنها گزینه های هزینه اضافی رنگ های ویژه هستند.

طراحی و استایل بدنه

استودیو طراحی بی وای دی از سال 2016 تحت هدایت ولفگانگ اگر آلمانی (سابق آئودی و آلفا رومئو) فعالیت می کند و زبان طراحی یکپارچه اما کمی ساده ای به محصولات مدرن بی وای دی بخشیده است.

بدنه سدان آیرودینامیک (با ضریب درگ ادعایی 0.22) از تسلا مدل 3 الهام گرفته اما جزئیات پیچیده تر باعث شده هویت مستقل خود را حفظ کند. سیل بیشتر از مدل های قبلی به نام دریایی خود وفادار است؛ نزدیک تر نگاه کنید، شیارهای شبیه آبشش پشت چرخ های جلو و انتهای رکاب و پولک هایی روی ستون C دیده می شود.

چراغ های LED استاندارد هستند اما ماتریکس ندارند. ترکیبی از چراغ های تسلا مدل 3 جدید و رنوهای دهه 2010 به نظر می رسند اما شیک و هدفمند هستند. پنل های مشکی چراغ های روز را در خود جای داده اند.

معماری اختصاصی EV بی وای دی یعنی e-Platform 3.0 زیربنای اتو 3 و دلفین هم هست اما در سیل موتور اصلی به عقب منتقل شده است. در مرکز باتری Blade قرار دارد. برخلاف تقریبا همه خودروسازان EV دیگر، بی وای دی باتری های خود را خودش طراحی و تولید می کند.

به جای شیمی رایج نیکل منگنز کبالت، از لیتیوم آهن فسفات (LFP) استفاده می کند که مواد نادر زمینی کمتری دارد، خطر حرارتی runaway در آسیب دیدگی بسیار کمتر است، عمر طولانی تری دارد و شارژ یا دشارژ کامل به آن آسیب نمی زند. با این حال چگالی انرژی LFP کمتر است (برای همان kWh نیاز به باتری بزرگتر و سنگین تر است) و شارژ سریع تری ندارد.

بی وای دی با تغییر روش ساخت پک باتری تا حدی مشکل چگالی را حل کرده است. به جای سلول های کوچک استوانه ای یا منشور در ماژول ها و سپس پک، Blade مرحله ماژول را حذف کرده و سلول ها مانند تخته های بلند به صورت طولی قرار می گیرند. این کار فضا و وزن را صرفه جویی می کند و عدم نیاز به خنک کننده مایع (چون LFP تحمل بیشتری دارد) هم کمک می کند.

کار هوشمندانه ای است اما سیل در تست وزن ما در میل بروک 2116 کیلوگرم بود. بیشتر از ادعای 2055 کیلوگرم و 1846 کیلوگرم مدل 3 دو موتوره اخیر ما.

پک باتری سیل بخشی ساختاری از خودرو است و سختی پیچشی را افزایش می دهد. بی وای دی ادعای 40500 نیوتن متر بر درجه دارد. عدد چشمگیری است هرچند قابل تایید مستقیم نیست.

دو نسخه سیل وجود دارد. Design تک موتوره با موتور سنکرون مغناطیس دائم عقب 308 اسب بخار و Excellence با موتور القایی کوچک جلو برای چهارچرخ محرک.

تعلیق در هر دو نسخه دوجناغی جلو و مولتی لینک عقب است اما Excellence دمپرهای فرکانس انتخابی (مانند مرسدس و وکسال) دارد.

فضای داخلی

داخلی های بی وای دی با شکل های عجیب و رنگ های غیرمعمول سلیقه ای هستند اما در دنیایی پر از مشکی و خاکستری، تازگی دارند.

سیل همان فلسفه دیگر بی وای دی ها را دنبال می کند. اگر چرم گیاهی مصنوعی و کمی عجیب را دوست داشته باشید، کابین سیل یک پله بالاتر از دیگر محصولات بی وای دی است. تقریبا همه داشبورد و درها نرم هستند و حس کیفیت خوبی می دهند و پلاستیک براق با الگوهای خطی جذاب تر شده است.

وقتی خودرو را خاموش می کنید پیامی در کلاستر ظاهر می شود: «نکته گرم: خودرو قابلیت رزرو شارژ دارد، زمان شارژ را در چندرسانه ای تنظیم کنید.» حدس شما هم به خوبی ما است.

اگر رنگ آبی روشن زیاد است، گزینه مشکی ملایم تری وجود دارد که تمیز نگه داشتنش آسان تر است – خودروی تست ما بعد از یک هفته کثیف شده بود.

تنها نکته منفی بو است. نه به بدی اتو 3 و دلفین، شبیه اسطوخودوس شیمیایی عجیب اما چند تست کننده اشاره کردند.

تقریبا همه چیز از طریق نمایشگر عظیم 15.6 اینچی کنترل می شود که 90 درجه می چرخد. چند کنترل فیزیکی هست اما انتخاب عجیب است: تنظیم آینه، ولوم مدیا و اتوهلد مفیدند اما دکمه های هشدار نقطه کور، حالت گل و برف و خاموش کردن تهویه می توانستند برای موارد پرکاربردتر باشند.

بقیه موارد نیاز به گشت و گذار در منوهای نامنظم تاچ اسکرین دارد. صفحه سریع پاسخ می دهد و گرافیک واضح است اما تقریبا همه چیز زیر چند لایه منو پنهان است.

برای تنظیم دما باید از پایین سوایپ کنید، صندلی گرمکن همان سوایپ به علاوه دو ضربه دیگر نیاز دارد و منو کل صفحه را می گیرد. بازگشت به اپل کارپلی دو ضربه دیگر می خواهد.

می توانید میانبر تعریف کنید اما خیلی کمک نمی کند. کنترل صوتی هم مفید نیست چون باید خیلی واضح صحبت کنید و بسیاری دستورات را نمی فهمد یا می گوید نمی تواند انجام دهد. ترجمه های عجیب و نقطه گذاری نامنظم هم کمکی نمی کند.

کابین سیل دو پد شارژ وایرلس، جا لیوانی مناسب، محفظه عمیق زیر آرنج و سینی بزرگ زیر کنسول دارد. کاش این سینی لاستیکی یا موکتی بود چون وسایل داخلش می لرزند و جابه جا می شوند.

فضای پای عقب کمی کمتر از هیوندای ایونیک 6 است اما ارتفاع سقف بیشتر و زاویه صندلی بهتر است پس سرنشینان عقب در سیل وضعیت بهتری دارند.

اینفوتینمنت

اندازه عظیم 15.6 اینچی و قابلیت چرخش نمایشگر چشمگیر است و پس از چند ضربه و سوایپ ممکن است از رزولوشن و سرعت پاسخگویی تحت تاثیر قرار بگیرید.

اما وقتی استفاده واقعی شروع می شود به ویژه در حال حرکت، ساختار پیچیده و استفاده ضعیف از فضا آزاردهنده است. عملکردهای پراستفاده زیر لایه های منو پنهان هستند.

ناوبری واضح است اما ما را مستقیم به ترافیک فرستاد. اپل کارپلی و اندروید اتو هست اما وایرلس نیست. کارپلی کل صفحه را می گیرد و چرخش را غیرفعال می کند.

اسپیلیت اسکرین مفید به نظر می رسد اما فقط با ناوبری داخلی و اسپاتیفای کار می کند.

سیستم صوتی Dynaudio کیفیت گرم، واضح و دلپذیری دارد.

موتورها و عملکرد

نسخه های دو موتوره 523 اسب بخار و شتاب 3.8 ثانیه دارند در حالی که تک موتوره 308 اسب بخار دارد که از همه رقبای تک موتوره بیشتر است. در پیست مرطوب و سرد میل بروک، سیل RWD کمی از ادعای 5.9 ثانیه عقب ماند و 6.1 ثانیه ثبت کرد.

برای یک خانوادگی الکتریکی عملکرد کم ندارد. جالب است که تسلا مدل 3 RWD با قدرت کمتر روی کاغذ همان شتاب را دارد. تقصیر وزن بالای سیل است. شتاب تا محدودکننده 190 کیلومتر در ساعت قوی ادامه دارد.

بی وای دی متوجه شد خریداران اروپایی از نوشته Build Your Dreams در عقب اتو 3 و دلفین خوششان نمی آید پس در سیل حذف شده و عقب کمی ساده به نظر می رسد.

در جاده همیشه چابک احساس می شود. وقتی باتری زیر 30 درصد می رود قدرت افت می کند اما با 308 اسب بخار پایه قابل تحمل است.

پدال گاز کمی تاخیر دارد: در همه مودها قدرت تدریجی بالا می رود. نه به بدی اسمارت #1 اما شهودی بودن را کمی کم می کند. در اکو قدرت محدود می شود.

دو مود رجن وجود دارد. استاندارد تقریبا هیچ کند نمی کند و قوی تر هم ملایم است و وان پدال ندارد. انتظار تنظیمات بیشتری از EV مدرن داریم.

مسافت ترمز 51.4 متر از 70 مایل در ساعت در شرایط سرد و مرطوب قابل قبول است. پدال سبک و با travel طولانی اعتماد کمی می دهد.

سواری و هندلینگ

به ندرت خودرویی با این تفاوت بین سواری اصلی و فرعی تست کرده ایم. چند متر اول شوکه کننده بود. در سرعت پایین محور جلو روی دست اندازها و تعمیرات بد جاده سخت برخورد می کند.

با افزایش سرعت اثرات کم می شود اما ایزولاسیون محور جلو ضعیف است و روی سطوح ناهموار لرزش مداوم وابسته به سرعت در فرمان احساس می شود که در مسافت طولانی خسته کننده است. در سرعت بزرگراه کمتر می شود و در 70 مایل در ساعت قابل چشم پوشی است اما کامل حذف نمی شود.

بی وای دی انگار ضد تسلا است در تنظیم تعلیق و طراحی داخلی – به معنای خوب. در مقابل وابستگی به صفحه بزرگ خیلی تسلا مانند است اما بدون ترفندهایی که چنین سیستمی را کارآمد کند.

سواری اصلی نرم و بالشی است. دست اندازهای کوچک را با حرکت یک-دو کنترل شده جذب می کند بدون شناوری زیاد. تعلیق نرم در جاده های خیلی ناهموار مشکل ساز می شود اما سیل travel کافی برای بدترین جاده ها دارد.

این نرمی کنترل را فدا نکرده و در پیچ ها متعادل و واقعا لذت بخش است. تمایل ملایم به اووراستیری دارد – هم روی گاز و هم بدون گاز – که ورود به پیچ را تیز و خروج را مطمئن می کند.

کنترل کشش و پایداری فقط در سرعت پایین خاموش می شود پس دریفت سخت است اما در جاده عادی نیازی نیست. سیستم ها نرم و هوشمند هستند و قدرت را فقط به اندازه لازم قطع می کنند.

فرمان معمولی است. 2.5 دور قفل به قفل و دایره چرخش مناسب. دقیق است و بازخورد کافی از grip می دهد.

راحتی و ایزولاسیون

راحتی سواری ترکیبی است. در شهر خشک است اما در سرعت آرام می شود ولی لرزش فرمان باقی می ماند.

به برخی نقص ها عادت می کنید و صندلی های راحت کمک می کنند. صندلی ها گرمکن و سردکن دارند، تنظیم وسیع، نرم اما پشتیبان و برای رانندگی طولانی عالی هستند.

پوزیشن رانندگی شبیه تسلا مدل 3 یا پولستار 2 است؛ نه خیلی پایین نسبت به سدان های بنزینی اما به اندازه کافی پایین برای حس اسپرت و بدون مشکل سر برای رانندگان قدبلند. پاها کشیده و تنظیم ستون فرمان خوب است.

فانکشن مموری صندلی ضعیف است؛ پیدا کردن منو زمان می برد و بهتر است دستی تنظیم کنید.

ایزولاسیون صدا رقابتی است بدون رکوردشکنی. 68 دسی بل در 70 مایل در ساعت ثبت شد، 1 دسی بل بیشتر از ایونیک 6.

مصرف سوخت و هزینه های نگهداری

قیمت Design از 45,695 پوند شروع و تقریبا تمام می شود. رنگ های ویژه 876 پوند اضافه دارند اما بقیه رایگان هستند. Excellence فقط 3000 پوند گران تر است.

بی وای دی خود را گزینه ارزان معرفی نمی کند. از پولستار 2 استاندارد رنج یا ایونیک 6 کمی ارزان تر است اما نه زیاد و هیچ چیز به ارزش تسلا مدل 3 نزدیک نیست.

گارانتی بی وای دی سخاوتمندانه تر است: تا 6 سال یا 150,000 کیلومتر کلی، 2 سال اضافه برای موتور و باتری تا 200,000 کیلومتر.

اندازه گیری مصرف و سرعت شارژ کمی مشکل داشت. نمایشگر فقط مصرف کلی و 80 کیلومتر آخر را نشان می دهد. پس از ریست ناپایدار بود. واحد هم انتخاب نمی شود؛ مرکز kWh/100km و کلاستر kWh/100 مایل نشان می دهد.

در دمای تک رقمی مصرف حدود 3.4 مایل بر کیلووات ساعت تثبیت شد که رقابتی اما نه به خوبی تسلا است. معادل برد 450 کیلومتر و چون LFP است می توانید همیشه کامل شارژ کنید بدون آسیب.

شارژ سریع ضعیف بود هرچند سرما موثر است. ادعای 150 کیلووات کمتر از ایونیک 6 (233) و مدل 3 RWD (170) است اما حداکثر 135 کیلووات دیدیم.

در دو شارژر 350 کیلووات تست شد و در هر دو سرعت وسط افت شدید داشت اما با قطع و وصل دوباره بالا آمد. کلاستر هم پیام گرم شدن باتری نشان می داد. پیش شرطی سازی آسان نیاز است.