بررسی کامل چری تیگو 7: شاسی بلند خانوادگی ارزان‌قیمت چری در بریتانیا

چری یکی دیگر از برندهای جدید در بازار بریتانیا است که از چین آمده و دو مدل شاسی بلند را معرفی کرده: چری تیگو 7 و تیگو 8 هفت‌نفره.

هرچند برند چری تازه‌وارد است، اما شرکت چری از قبل حضور قابل توجهی در این کشور از طریق برندهای Jaecoo و Omoda داشته است.

این برندهای خواهر تنها یک سال است که در بازار حضور دارند، اما شاسی‌بلندهای میان‌سایز ۷ و ۵ آن‌ها توانسته‌اند مجموعا ۱.۵ درصد سهم بازار را به دست آورند.

در بازاری که به برندگرایی و تردید نسبت به ناشناخته‌ها معروف است، این موفقیت بی‌سابقه و شگفت‌انگیز است.

تیگو 7 و تیگو 8 از نظر پلتفرم، پیشرانه و فناوری داخلی مشابه مدل‌های ۷ و ۵ هستند و قیمت‌های جذابی دارند. آیا فقط تکرار همان فرمول است؟

نه کاملا، زیرا شبکه نمایندگی جداگانه‌ای در حال ساخت است و هر برند جایگاه متفاوتی دارد: چری مقرون‌به‌صرفه‌ترین است و برای خوشحال کردن خانواده‌ها طراحی شده (نام آن از کلمه cheery به معنای شاد گرفته شده)، در حالی که Jaecoo به ماجراجویی آفرود و Omoda به مد و استایل تمرکز دارد.

چری تیگو 7

ارزان اما بی‌کیفیت نیست، ولی خیلی هم شاد نیست. می‌تواند پول زیادی برایتان صرفه‌جویی کند، اما به قیمت لذت رانندگی کمتر و کمی افت در سطح آرامش.

مزایا: هزاران پوند ارزان‌تر از رقبا، تجهیزات کامل و حس باکیفیت در داخل

معایب: بدون چالاکی دینامیکی، فرمان بی‌روح

طراحی و استایل

مزایا: زشت نیست

معایب: جذاب هم نیست

با طول ۴.۵۵ متر، تیگو 7 هم‌اندازه فورد کوگا، وکسال گرندلند و فولکس واگن تیگوان است، اما هزاران پوند ارزان‌تر: ۲۴۹۵۵ پوند برای نسخه بنزینی و ۲۹۹۹۵ پوند برای پلاگین هیبرید. و این قیمت شامل تجهیزات استاندارد کامل و حتی برخی امکانات غیرمنتظره است.

طراحی خارجی تیگو 7 تا حدودی عمومی است، شبیه به برادران Jaecoo و Omoda، انگار که طرح‌های اخیر همه برندها را به هوش مصنوعی داده‌اند تا یک شاسی‌بلند جدید بسازد. اما خوب است.

تقریبا همه برندها امروزه فقط نام خود را در عقب خودرو می‌نویسند که معمولا خوشم نمی‌آید، اما اینجا منطقی به نظر می‌رسد.

تفاوت ظاهری واضحی بین نسخه بنزینی و هیبرید وجود ندارد جز نشان‌های عقب و دریچه دوم.

داخل کابین

مزایا: متریال با حس لوکس، ویژگی‌های دیجیتال فراوان

معایب: سیستم اطلاعات سرگرمی در ابتدا خیلی شهودی نیست، صدای هشدارهای ADAS را می‌توان کم کرد اما خاموش کامل نه

هر دو نسخه بنزینی و هیبرید تقریبا کابین یکسانی دارند.

جلوی خودرو صندلی راننده راحت با تنظیم برقی، نمایشگر دیجیتال ۱۲.۳ اینچی پشت آمپر و صفحه لمسی ۱۲.۳ اینچی اطلاعات سرگرمی با کیفیت بالا وجود دارد.

آن صدای تیک‌تیک مرموز چه بود؟ از بالای زانوی راست من برای مدت طولانی در هر دو نسخه تیگو 7 می‌آمد – بلند، منظم و با فاصله. هیچ سرنخی نبود.

صفحه لمسی آشنا از Jaecoo 7، عملکردهای بی‌پایانی دارد – از جمله اندروید اتو و اپل کارپلی – اما تجربه کاربری در ابتدا خیلی ساده نیست. منوها و زیرمنوهای زیادی برای تنظیمات مختلف وجود دارد.

متریال نرم در همه جا به کار رفته – هیچ پلاستیک سخت و خش‌دار نمایانی نیست – و داشبورد منحنی با روکش شبیه کربن‌فایبر صاف است.

ستودنی است که کنترل‌های فیزیکی روی فرمان وجود دارد و حتی آیکون‌های لمسی برای تهویه روی داشبورد، به علاوه چند کنترل دیگر برای روشنایی صفحه و صدای هشدارهای ADAS (که باور کنید هر بار که رانندگی می‌کنید حتما نیاز به استفاده از آن خواهید داشت – چه دوربین محدودیت سرعت را از دست بدهد یا فکر کند عینک آفتابی یعنی «حواس‌پرتی طولانی»).

فضای ردیف عقب از نظر ارتفاع سر و فضای پا چشمگیر است، پس بزرگسالان قدبلند هم مشکلی ندارند و صندوق عقب هم ظرفیت مناسبی دارد که در نسخه هیبرید شامل فضای زیر کف برای کابل است.

در تیپ Summit نسبت به Aspire صندلی‌های جلو گرمکن و سردکن، تنظیم برقی صندلی سرنشین جلو، سیستم صوتی سونی هشت بلندگو و سانروف بازشو اضافه می‌شود.

موتورها و عملکرد

مزایا: هیبرید شتاب عالی دارد، بنزینی در سرعت ثابت ساکت است

معایب: گیربکس دوکلاچه مانع نرمی بنزینی می‌شود

نسخه بنزینی از همان موتور ۱.۶ لیتری چهار سیلندر توربو مانند Jaecoo 7 استفاده می‌کند. با ۱۴۵ اسب بخار عملکرد قابل قبولی در جاده‌های روستایی ارائه می‌دهد.

صدای موتور بهترین نیست اما در سرعت ثابت آرام و دلپذیر است.

نه بنزینی و نه هیبرید برای رانندگی نرم و روان عالی نیستند. هیبرید به لطف احیای موتور ترمز قوی‌تری دارد.

اما گیربکس دوکلاچه اتوماتیک باعث می‌شود شتاب‌گیری هنگام فشار گاز گاهی جهشی باشد نه نرم.

نسخه هیبرید ۱.۵ لیتری چهار سیلندر بنزینی را با موتور الکتریکی ۲۰۱ اسب بخاری و باتری ۱۸.۴ کیلووات ساعتی ترکیب کرده و معمولا بیشتر مانند یک هیبرید سری عمل می‌کند تا موازی، انگار خودرو برقی است و موتور احتراقی اغلب جدا از چرخ‌ها فقط برای تولید انرژی در دور ثابت کار می‌کند (که در تجربه ما زیاد نبود).

خروجی کلی بیشتر و پاسخ لحظه‌ای گشتاور را حتما حس می‌کنید: این شاسی‌بلند خانوادگی اقتصادی واقعا سریع است (کمتر از ۹ ثانیه برای ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت). ساکت هم هست مگر در سربالایی‌های شدید.

راحتی سواری و هندلینگ

مزایا: سواری عموما راحت

معایب: با چاله‌ها مشکل دارد، فرمان بی‌روح اعتمادبه‌نفس را کم می‌کند

سواری نسخه بنزینی روی جاده‌های خوب نرم و متعادل است، نه خیلی سفت و نه خیلی نرم، پس نه تکان می‌خورد و نه شل می‌شود.

اما روی آسیب‌های جاده‌ای آرامش خود را از دست می‌دهد و از چاله‌های بزرگ با ضربه عبور می‌کند.

اگر به دنبال هیجان در شاسی‌بلند هستید، اینجا چیزی نیست.

این ویژگی بیشتر از چالاکی شاسی یا نبود آن برجسته است: این خودرو برای راحتی تنظیم شده نه هیجان (البته اگر زیاده‌روی کنید به آندراستییر ایمن می‌رسد).

اما یک نقص بزرگ وجود دارد: فرمان بی‌روح که همیشه باعث می‌شود شک کنید چقدر فرمان بچرخانید.

دینامیک هیبرید مشابه است جز اینکه فرمان سبک‌تر و فنری‌تر احساس می‌شود.

سواری همچنان مناسب و هندلینگ معمولی است و وزن اضافی منابع دوگانه قدرت ظاهرا تاثیری ندارد.

مصرف سوخت و هزینه‌های نگهداری

مصرف در نسخه بنزینی بهترین نیست: رسمی ۴۰.۳ مایل بر گالن اما در تست ما ۳۶.۷ مایل بر گالن با میانگین سرعت ۳۴ مایل بر ساعت ثبت شد.

در مقابل هیبرید عدد رسمی دیوانه‌وار ۲۵۶.۸ مایل بر گالن دارد، زیرا برد الکتریکی طولانی ۵۶ مایل و مالیات شرکتی بسیار پایین ایجاد می‌کند.

تا همین چند وقت پیش حتی گران‌ترین هیبریدهای پلاگین به زور ۲۰ مایل الکتریکی می‌رفتند. حالا یک مدل ۳۰ هزار پوندی ۵۶ مایل می‌رود، شگفت‌انگیز است.

این در مقایسه با ۴۰ مایل کمترین کوگا هیبرید است که ۱۰ هزار پوند گران‌تر و رانندگی بهتری دارد. تیگوان هیبرید ۷۷ مایل می‌رود اما ۳۰۰۰ پوند دیگر گران‌تر است.

شارژ هم نسبتا سریع است: طبق چری از ۳۰ تا ۸۰ درصد فقط ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.

در تست ما وقتی شارژ باتری کم شد خودرو پیشنهاد حالت «صرفه‌جویی هوشمند» داد که با تایید پاپ‌آپ صفحه لمسی پذیرفته شد.

می‌توانید این حالت‌ها و شدت احیای ترمز را هر زمان از منوی لمسی تغییر دهید.