اگر به دنبال یک هاچ‌بک کوچک جذاب هستید که علاوه بر استفاده شهری، قابلیت آفرود واقعی هم داشته باشد، فیات پاندا تنها گزینه مناسب است.

نسل سوم این خودرو ایتالیایی دوست‌داشتنی که در سال ۲۰۱۱ معرفی شد، با ظاهری شیطنت‌آمیز و دلنشین، فناوری داخلی بهبودیافته و راحتی بیشتر، به شهرت چندمنظوره بودن خود افزود.

«پاندا یکی از خودروهایی است که انتقاد کردن از آن بسیار سخت است؛ خودرویی که به آنچه هست افتخار می‌کند: یک ماشین جمع‌وجور، سرگرم‌کننده و فوق‌العاده»، این خلاصه ارزیابی ما هنگام تست جاده‌ای آن بود.

سهولت استفاده و جذابیت بدون کلاس آن باعث شد پاندا امتیاز ۴.۵ ستاره بگیرد و در مقایسه با رقبای قدر آن دوره مانند فولکس‌واگن آپ برتری یابد.

اکنون در سال ۲۰۲۵، پاندا برای همه قابل دسترس است و نمونه‌های پرکارکرد با قیمت کمتر از ۲۰۰۰ پوند پیدا می‌شود. اگر بودجه محدودی دارید، احتمالاً به سراغ مدل‌های ۶۸ اسب بخاری ۱.۲ لیتری چهار سیلندر یا ۸۴ اسب بخاری توربو ۰.۹ لیتری دو سیلندر خواهید رفت.

موتور ۱.۲ برای جابجایی‌های شهری مناسب است اما در جاده‌های روستایی یا بزرگراه کمی کند عمل می‌کند. این موتور نرم‌تر و کمی باکیفیت‌تر از صدای خاص TwinAir است، اما TwinAir هم در شهر و بزرگراه به راحتی رانده می‌شود.

یک نمونه تمیز TwinAir با حدود ۵۰ تا ۶۰ هزار مایل کارکرد حدود ۳۵۰۰ پوند قیمت دارد، اما ارزش هزینه بیشتر را دارد – برخی نسخه‌های TwinAir حتی مالیات جاده‌ای صفر دارند. همچنین موتور دیزلی ۱.۳ لیتری Multijet وجود دارد که گشتاور کافی دارد و به راحتی به مصرف ۵۰ مایل بر گالن می‌رسد.

اگر به دنبال لذت بیشتر از خودروی شهری به علاوه قابلیت آفرود هستید، پاندا ۴×۴ بهترین انتخاب است؛ با ارتفاع بیشتر، صفحات محافظ روشن و استایل عضلانی.

نسخه ۴×۴ به لطف رینگ‌های کوچک و فنرهای نرم سواری قابل قبولی دارد و چون عمدتاً دیفرانسیل جلو است (قدرت در زمان لغزش به عقب منتقل می‌شود)، به اندازه پاندا معمولی لذت‌بخش است، هرچند کمی کج می‌شود.

برای آفرود واقعی، پاندا Cross را انتخاب کنید. این مدل یک جنگجوی واقعی است با صفحات محافظ برجسته‌تر، حالت رانندگی آفرود اختصاصی که دیفرانسیل را قفل می‌کند و کنترل فرود از تپه. یک نمونه تمیز ۶۰ هزار مایلی حدود ۲۰۰۰ پوند گران‌تر از ۴×۴ معمولی است.

داخل کابین پاندا جنبه ارزان‌قیمت خود را با پلاستیک‌های سخت و مقاوم نشان می‌دهد، اما فضای باز و دلپذیر آن لذت‌بخش است.

اگر به امکانات مدرن علاقه‌مندید، مدل فیس‌لیفت ۲۰۲۰ را پیشنهاد می‌کنیم که با صفحه نمایش ۷ اینچی لمسی و پشتیبانی از میرورینگ گوشی همراه عرضه شد.

فیس‌لیفت همچنین موتور ۱.۰ لیتری سه سیلندر mild hybrid را معرفی کرد. این موتور در شهر راحت است و سیستم الکتریکی کمی قدرت اضافه می‌کند، اما عملکرد کلی آن معمولی است و باید سخت کار کنید تا سرعت بگیرد – مصرف واقعی هم حدود ۱۰ واحد کمتر از ادعای ۴۶ مگاپی‌جی است.

نسخه‌های ۴×۴ داخل کابین جذاب‌تری دارند با قطعات رنگی داشبورد و طرح‌های جالب روی صندلی‌ها. فضای داخلی مناسب توصیف می‌شود و نیمکت عقب فقط دو سرنشین را به راحتی جا می‌دهد.

صندوق عقب برای خرید هفتگی کافی است اما بیشتر از آن نه. محدودیت فضا و کیفیت مواد در چنین خودرویی به راحتی نادیده گرفته می‌شود.

هیچ خودروی شهری دیگری مانند پاندا احساسات شما را برنمی‌انگیزد یا اینقدر لذت نمی‌بخشد، چه در شهر بچرخید چه در مسیرهای ناهموار.

خودروهای فیات پاندا دست دوم ۲۰۱۲-۲۰۲۴ برای فروش

نتیجه‌گیری

خودرویی کوچک چندمنظوره که پیشنهاد مالکیت جذابی دارد – و امکان چهارچرخ متحرک هم ارائه می‌دهد.

مزایا: کابین عقب جادار، موتورهای قوی، هندلینگ مرتب

معایب: فضای زانو در جلو، سواری پرشی در سرعت بالا، مصرف TwinAir می‌توانست بهتر باشد

قابلیت اطمینان

آیا فیات پاندا قابل اعتماد است؟

فیات پاندا خودرویی مقاوم و بادوام است، به ویژه در نسخه‌های ۴×۴ و Cross. مشکلات شناخته‌شده‌ای وجود دارد اما همه قابل تعمیر هستند و قطعات به راحتی پیدا می‌شوند.

پاندا در نظرسنجی اخیر What Car? حضور نداشت اما برند فیات رتبه قابل احترام دوازدهم از ۳۱ سازنده را کسب کرد.

سیستم انتقال قدرت: دیفرانسیل عقب در مدل‌های ۴×۴ ممکن است روغن نشت کند که معمولاً به دلیل مهر و موم آسیب‌دیده است. نشتی شدید نیاز به دیفرانسیل جدید دارد اما نشتی جزئی با مهر و موم جدید حل می‌شود.

روغن همچنین ممکن است از شفت انتقال در محل اتصال به جعبه انتقال جلو نشت کند. مهر و موم معمولاً مقصر است و هزینه تعویض آن پایین است اما کار پیچیده‌ای است.

ترمزها: به صدای جیرجیر ترمز عقب توجه کنید. تمیز کردن و گریس‌کاری کمک می‌کند. در موارد شدید، فیات دمپرهای ارتعاش ارائه می‌دهد.

داخلی: صندلی‌های عقب ممکن است لق بزنند اما گریس‌کاری قفل‌ها مشکل را حل می‌کند. قطعات داشبورد هم ممکن است صدا بدهند.

بدنه: مدل‌های ۴×۴ ممکن است مسیرهای ناهموار رفته باشند، پس صفحات محافظ، سپرها و زیربندی را بررسی کنید. مکانیزم درب صندوق هم گاهی مشکل دارد.

چرخ‌ها: لاستیک‌ها محافظ خوبی برای رینگ هستند اما رینگ‌ها را برای خط و خش چک کنید.

نظر یک مالک

بن مک‌کالدر: «من در پاندای قدیمی رانندگی یاد گرفتم، پس علاقه زیادی به آنها دارم. دلیل خرید ۴×۴ TwinAir من زندگی در روستا و ماشین‌های پایین دیگرم بود. این ماشین پاک‌کننده کام است. لذت‌بخش و درگیرکننده‌تر از چیزی است که باید باشد. ارزان و شاد است اما امکاناتی مثل بلوتوث و صندلی گرم آن را دلپذیر کرده. MPG رسمی خوش‌بینانه است اما جاده‌های محلی اجازه hypermiling نمی‌دهند. سرویس ارزان است اما قبض‌هایی داشتم که منطقی بودند – ترمز، فنر – برخی پیشگیرانه بودند. تنها مورد عجیب بلبرینگ شفت انتقال بود.»

نکات مهم دیگر

پاندا در تست ایمنی Euro NCAP سال ۲۰۱۲ چهار ستاره گرفت و در حفاظت از سرنشینان بزرگسال ۸۲ درصد امتیاز کسب کرد.

بعضی نسخه‌ها مالیات صفر دارند اما دیزل Multijet اغلب فقط ۲۰ پوند مالیات سالانه دارد. نسخه‌های Cross و ۴×۴ ممکن است تا ۱۹۰ پوند مالیات داشته باشند.

سطوح تریم اصلی Pop، Easy و Lounge بودند. Trekking ظاهری شبیه ۴×۴ داشت اما دیفرانسیل جلو بود. نسخه‌های ویژه شامل City Life، City Cross، Garmin، Waze و Wild می‌شوند.

طراحی و استایل

فیات ادعا کرد نسل سوم پاندا جهش کیفی در راحتی، فناوری و ایمنی داشت و ظاهری مدرن و هماهنگ ارائه می‌داد و بعد از فیس‌لیفت ۲۰۲۰ هم ظاهر دوست‌داشتنی خود را حفظ کرد.

پاندا از نظر سخت‌افزاری با نسل قبل مشترک بود اما تغییرات اساسی داشت. فاصله محوری ثابت ماند اما بدنه ۱۱۴ میلی‌متر بلندتر، ۱۱ میلی‌متر بلندتر و ۶۵ میلی‌متر عریض‌تر شد.

ضریب درگ آیرودینامیکی از ۰.۴۰ به ۰.۳۳ کاهش یافت. سختی بدنه بهبود یافت و نویز و لرزش موتور، باد و جاده به شدت کم شد. وزن ۹۳۰ کیلوگرم بود که حدود ۶۰ کیلوگرم بیشتر از نسل قبل است.

بدنه عملکرد تصادف مدرن داشت. داشبورد شیک و کاربردی، فضای ذخیره‌سازی زیاد، تعلیق جلو بازنگری‌شده و گزینه‌های تجهیزات گسترده اضافه شد.

سه موتور وجود داشت: ۱.۲ لیتری ۶۸ اسب بخاری، ۰.۹ لیتری توربو ۸۴ اسب بخاری دو سیلندر و ۱.۳ لیتری Multijet دیزلی ۷۰ اسب بخاری.

اما محدوده پاندا فقط به یک سوپرمینی کوچک محدود نشد؛ پاندا ۴×۴ و Cross rugged هم وجود داشتند.

داخلی

تمرکز داخل بر کاربردی بودن شیک بود. فیات داشبورد را بازطراحی کرد تا چیدمان بهتر و استفاده آسان‌تر شود و طراحی فاسیا جذاب و بسیار کاربردی بود.

دید فوق‌العاده بود و کنترل‌ها و دکمه‌ها ساده بودند.

من عاشق لبه‌های نرم دایره‌ای روی صفحه‌های مربعی هستم. این یک لمس طراحی ساده است که واقعاً کابین فیات را بالا می‌برد.

فیات ادعا کرد برخی اقلام دوکاره هستند؛ مثلاً ترمز دستی وقتی پایین است به عنوان تکیه‌گاه دست عمل می‌کند. ما قانع نشدیم اما به عنوان ترمز دستی عالی بود.

با انتخاب رنگ‌های جالب کابین، محیط دلپذیری خواهید داشت.

محدوده داشبورد رنگی، ابزارهای ظریف و فیتیش پیانو بلک در نسخه‌های بالاتر کمک می‌کرد فراموش کنید در یک خودروی ارزان هستید.

جایگاه دنده بالای داشبورد فضای زانوی داخلی را گرفته بود. فرمان کمی مربعی بود اما کنترلی نداشت.

فضای عقب نسبت به نسل قبل بهبود یافت. با فاصله محوری یکسان، فضای پا و زانو بیشتر شد و سر هم به لطف سقف بلند مناسب بود.

صندلی عقب تاشو (۵۰:۵۰ یا ۶۰:۴۰) یا متحرک بود و صندلی سرنشین جلو به عنوان میز عمل می‌کرد. صندوق از ۲۰۶ لیتر به ۲۶۰ لیتر رسید و شکل مربعی داشت.

سطوح تریم Pop، Easy و Lounge بودند. Pop پنجره برقی جلو، فرمان قابل تنظیم و hill hold داشت. Easy قفل مرکزی، کولر و ریل سقف اضافه کرد.

Lounge رینگ ۱۵ اینچی، چراغ مه‌شکن، سیستم صوتی شش بلندگو و Uconnect با USB و بلوتوث داشت.

۴×۴ و Cross تریم خاص خود را داشتند؛ ۴×۴ رینگ ۱۵ اینچی، آینه‌های برقی گرم‌شونده و صندلی راننده قابل تنظیم ارتفاع داشت. Cross میله سقفی نقره‌ای، کولر اتوماتیک، چراغ روز LED، چهارچرخ متحرک و لاستیک گل و برف داشت.

موتورها و عملکرد

موتور پایه ۱.۲ لیتری FIRE ۶۸ اسب بخاری بود. TwinAir توربو ۸۴ اسب بخاری دو سیلندر با سیستم زمان‌بندی سوپاپ MultiAir II کمتر از ۱۰۰ گرم CO2/km منتشر می‌کرد.

TwinAir توربو به اندازه همیشه جذاب بود. می‌توانستید برای صرفه‌جویی در دور پایین تعویض کنید اما لذت واقعی در دور بالا بود.

وزن سبک و قوای محرکه مشتاق پاندا آن را همراهی سرگرم‌کننده می‌کند.

این موتور در بیرون شهر جذاب‌تر بود. در شهر دنده بین دور بالا و پایین نوسان داشت.

موتور ۱.۲ FIRE نرم‌ترین بود، دور قرمز دورتر (۶۳۰۰ دور) داشت و لرزش TwinAir را نداشت.

دیزل ۱.۳ Multijet انعطاف‌پذیر بود و گشتاور اضافه آن را برای شهر و بزرگراه مناسب می‌کرد.

سواری و هندلینگ

فیات تغییرات بزرگی در تعلیق (مک‌فرسون جلو، پیچشی عقب) اعمال کرد که کم‌فرمانی را ۲۰ درصد، کج شدن بدنه را ۳۵ درصد کاهش داد و فرمان برقی حساس‌تر شد.

پاندا از بیرون بلند به نظر می‌رسد اما جادارتر از نسل قبل بود. بهبود نویز، لرزش و سختی بلافاصله مشهود بود. روی سطوح خشن آرام‌تر بود و صاف‌تر سواری می‌کرد.

پاندا از سرعت بالا سریع و با پایداری اطمینان‌بخش می‌ایستد.

نویز جاده دور بود و سفرهای طولانی را ممکن می‌کرد.

سواری گاهی در سرعت متوسط ضعیف‌تر از شهر بود و چرخ‌ها کمی ضربه می‌زدند. در جاده خیس جلوی خودرو تمایل به لغزش داشت.

ESP استاندارد نبود اما هندلینگ مرتب بود. کج شدن کنترل‌شده بود و فرمان دقیق اما بدون حس بود. همه اینها آن را راحت و تا حدی سرگرم‌کننده می‌کرد.

نسخه ۴×۴ اتصالات تعلیق قوی‌تر و نرخ فنر/دمپر/میل‌مواج منحصربه‌فرد داشت. Cross این فرمول را جلوتر برد.

مصرف سوخت و هزینه‌های نگهداری

مدل پایه با موتور ۱.۲ FIRE در تریم Pop عرضه می‌شد.

Pop پنجره برقی، قفل مرکزی، سپر هم‌رنگ و چهار ایربگ داشت. ESP، ریل سقف و رنگ مشکی اختیاری بودند.

Easy قفل مرکزی ریموت، کولر، ریل سقف و سیستم صوتی ارتقایافته داشت. Lounge آینه گرم‌شونده برقی، مه‌شکن، رینگ ۱۵ اینچی و آینه و دستگیره هم‌رنگ داشت.

TwinAir با ۶۷ مگاپی‌جی و ۹۹ گرم CO2/km سرتیترها را به خود اختصاص داد اما در واقعیت ۴۰-۴۵ مگاپی‌جی داشت.

برای بهترین مصرف، دیزل بهترین گزینه بود.

برای اطلاعات بیشتر درباره بهترین خودروهای شهری یا راهنمای خرید خودرو دست دوم به سایت ما مراجعه کنید.