فورد موستانگ، خوش آمدید. خودروی اصلی "پونی" با کاپوت بلند، عرشه کوتاه و اغلب موتور بسیار بزرگ، مدت‌ها در حاشیه فرهنگ خودرویی اروپا باقی مانده بود.

در ایالات متحده، شهرت آن در مجموعه محصولات فورد تنها با مدل T افسانه‌ای و فروش بسیار بالای سری F رقابت می‌کند.

موستانگ از سال ۱۹۶۴ در آمریکا به فروش رسید، اما این اولین اسب اصیل است که به صورت فرمان راست تولید شده است.

از زمان عرضه در سال ۱۹۶۴، موستانگ هرگز از خط تولید خارج نشده، هرچند محبوبیت آن بالا و پایین داشته است. اما خارج از آمریکای شمالی و به ویژه در بریتانیا، وضعیت وارداتی این خودرو اغلب فراتر از یک نوآوری کم‌حجم پیش نرفته بود – با وجود شناخته‌شده بودن نام آن.

دلایل این موضوع ساده است. از دیدگاه فورد، موستانگ صادر می‌شد، اما ایده آن بود نه خود خودرو که به آن سوی اقیانوس اطلس فرستاده شد.

به همین دلیل کوپه فست‌بک ارزان‌قیمت اروپا، فورد کاپری بسیار موفق بود که پس از آن، پروب بی‌روح آمد؛ خودرویی که پیشنهاد کردیم هرگز بازنگردد.

در نگاه به گذشته، این اتفاق بدی نبود. موستانگ‌های کلاسیک دهه ۶۰ میانگین با ظاهر فوق‌العاده زیبا و مدل‌های Mach 1 اواخر دهه ۶۰ با موتور V8، همان مدل‌هایی هستند که بیشتر در بریتانیا دیده می‌شوند و باعث شده‌اند نام موستانگ حداقل در سه نسل از میان‌مایگی‌های بعدی، پاک بماند.

اما حدود یک دهه پیش، با نسل پنجم، فورد موستانگ دوباره راه خود را پیدا کرد. علاوه بر این، با مرگ نسخه اروپایی و مد شدن مفهوم خودروهای "جهانی" در دیربورن، امکان گسترش این مدل به خارج از کشور بالاخره مطرح شد.

نسل ششم که از ابتدا برای فرمان راست مهندسی شده بود، این آرزو را محقق کرد. این خودرو با فضای بی‌نظیر، ابعاد بزرگ و استایل خاص، در دو نسخه فست‌بک و کابریو در بریتانیا عرضه می‌شود؛ از حدود ۳۳ هزار پوند برای مدل چهار سیلندر توربو شروع می‌شود یا جذاب‌تر، کمی کمتر از ۴۰ هزار پوند برای نسخه ۵.۰ لیتری V8. همچنین چند مدل تیون‌شده توسط نمایندگی مستقل Clive Sutton با قدرت باورنکردنی ۷۰۰ و ۸۰۰ اسب بخار از همان موتور ۵.۰ لیتری V8 وجود دارد – البته با اضافه کردن قطعات جدید و بهبودهایی نسبت به نسخه کارخانه‌ای.

حدس بزنید کدام نسخه را برای تست انتخاب کردیم؟

طراحی و استایل

تولید فرمان راست ممکن است تفاوت چشمگیری در تعداد بریتانیایی‌هایی که واقعاً به فکر خرید این عضلانی تمام‌ آمریکایی هستند ایجاد کند، اما این موضوع فوراً موستانگ را با جاده‌های بریتانیا یا رقبای این کلاس سازگار نمی‌کند.

نباید هم این کار را بکند. تفاوت اساسی این خودرو باید جشن گرفته شود – اما ابتدا باید به درستی بررسی شود. حتی این نسل ششم مدرن‌شده، همچنان توده بزرگی از فلز میشیگان است. طول آن کاملاً ۶۰ سانتی‌متر بیشتر از آئودی TT است، حدود ۷.۵ سانتی‌متر عریض‌تر از کوپه BMW سری ۲ و در نسخه V8، ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلوگرم سنگین‌تر از هم‌رده‌های آلمانی است.

خودروهای رسمی اروپایی را می‌توان با چراغ‌های روز در محفظه مه‌شکن تشخیص داد.

بزرگ‌ترین تفاوت‌های ظاهری با نسل قبل شامل ستون‌های A و C شیک‌تر، ساختار بدون ستون وسط، خط سقف پایین‌تر و کناره‌های عریض‌تر است؛ به ویژه عرض عقب ۷۰ میلی‌متر افزایش یافته است.

فورد جلوپنجره ذوزنقه‌ای، سپر جلوی "شبیه گاز کوسه" و چراغ‌های عقب LED سه‌خطی را نشانه‌های طراحی می‌داند و عموماً موافقیم. این خودرو به همان اندازه که تهدیدآمیز به نظر می‌رسد، فریبنده هم هست و احتمالاً برای اکثر مالکان به همان اندازه ظاهرش، ارزش خرید بالایی دارد.

بدنه از ترکیبی از فولادهای پرس‌شده با استحکام بالا، ریخته‌گری‌های فوق‌العاده محکم و لوله‌های فولادی لیزرجوش و چسبانده‌شده تشکیل شده و ۲۸ درصد سفت‌تر از نسل قبل است. سیستم تعلیق جلو مک‌فرسون و عقب چنداتصالی "لینک یکپارچه" است که جایگزین اکسل زنده ساده نسل‌های قبل شده است.

نمونه‌های رسمی اروپا به صورت استاندارد پکیج Performance Pack دارند که شامل مهاربندهای جلویی، میل موج‌گیر عقب ضخیم‌تر و فنرهای سفت‌تر است. همچنین ترمزهای جلوی ارتقایافته، رادیاتور بزرگ‌تر و کولر روغن اضافی نسبت به مدل‌های غیراروپایی دارند.

فروش در بریتانیا به بدنه‌های فست‌بک و کابریو، موتورهای ۲.۳ لیتری چهار سیلندر توربو و ۵.۰ لیتری V8 تنفس طبیعی، و گیربکس شش سرعته دستی یا اتوماتیک محدود است. هرچند چهار سیلندر اکوبوست شتاب زیر ۶ ثانیه و مصرف بیش از ۳۵ مایل بر گالن را وعده می‌دهد، اما انتظار می‌رود "کویوت" ۵.۰ لیتری همچنان پرفروش‌ترین باشد.

کابین

نشستن پشت فرمان در سمت درست برای یک موستانگ، حس خاصی و کمی غیرواقعی دارد.

نیم قرن فرمان چپ بودن این مدل، یکی از دلایلی بود که نسخه‌های قبلی در جاده‌های بریتانیا غریبه و لجبازانه آمریکایی به نظر می‌رسیدند.

اگر شب خودرو را باز کنید، چراغ‌های زیر درب، اسب بزرگ روشنی روی زمین می‌اندازد.

با این تغییر، خودرو همچنان عجیب است، اما اندازه و استایل جسورانه‌اش وقتی از سمت راست دیده می‌شود، راحت‌تر هضم می‌شود.

علاقه به این لهجه میان‌آتلانتیکی جدید با شناخت الزامات کابین کمک می‌شود.

برای یک موستانگ واقعی، باید صفحه کیلومتر بزرگ گرد، پنل ابزار متقارن و داشبورد دوبرج مرتفع اما غیرتهاجمی داشته باشد. همه اینها موجود است و با جدیدترین سیستم اطلاعاتی Sync3 فورد همراه با نمایشگر لمسی ۸ اینچی، سیستم صوتی ۹ بلندگو، رادیو DAB، اتصال USB و بلوتوث و یکپارچگی گوشی همراه شده است.

نمایشگر ۸ اینچی به صورت استاندارد چهار ناحیه میانبر برای تلفن، رسانه، کنترل آب و هوا و – در صورت انتخاب – ناوبری دارد. نبود ناوبری استاندارد در خودرویی با قیمت ۳۰ هزار پوند محسوس است، اما فورد آن را با پکیج صوتی ۱۲ بلندگو Shaker به قیمت ۷۹۵ پوند ترکیب کرده، بنابراین اکثر موستانگ‌ها با آن عرضه می‌شوند.

در غیر این صورت موستانگ‌ها مجهز هستند؛ نسخه پایه ۲.۳ لیتری اکوبوست دیفرانسیل لغزش محدود، کنترل پایداری الکترونیکی، رینگ ۱۹ اینچی، چراغ‌های زنون، برف‌پاک‌کن و چراغ‌های اتوماتیک و آینه‌های برقی تاشو دارد. داخل کابین دوربین عقب، کنترل دوگانه آب و هوا، نورپردازی محیطی و صندلی‌های برقی جلو موجود است.

در نسخه ۵.۰ لیتری V8 ترمزهای Brembo، Electronic Line Lock، Launch Control و نشان‌های فراوان ۵.۰ لیتری دریافت می‌کنید. اخیراً نسخه Shadow Edition اضافه شده که فقط با V8 عرضه می‌شود و شامل نوارهای کاپوت منحصربه‌فرد، رینگ‌های خاص، رنگ و نشان ویژه، سنسور پارک عقب، صندلی‌های جلو خنک‌شونده و سیستم صوتی Shaker Pro با ناوبری است.

موتور و عملکرد

بهتر است خیلی دقیق به زمان‌های شتاب از حالت سکون نگاه نکنید. می‌توانید لانچ کنترل را فعال کنید – و فورد آن را دارد و ما استفاده کردیم – اما به هر حال، موستانگ ۱۷۴۵ کیلوگرم وزن دارد، با لاستیک زمستانی و در روز مرطوب زمستانی تست شده است.

شگفت‌انگیز این است که به ۳۰ مایل در ساعت در ۳.۱ ثانیه می‌رسد و زمان ۰-۶۰ مایل ۵.۲ ثانیه‌اش شرم‌آور نیست.

Electronic Line Lock فورد فقط کمک به انجام burnout برای ذوب لاستیک است.

برای درک بهتر عملکرد موستانگ، به شتاب در دنده پنجم از ۲۰ مایل به بالا نگاه کنید. می‌توانید دنده را زیر ۲۰ مایل انتخاب کنید و تا بالای ۱۴۰ مایل بروید و در کمتر از یک مایل به آنجا برسید و همچنان محکم بکشد. یک V8 تنفس طبیعی ۵.۰ لیتری با زمانه امروز هماهنگ نیست، اما برای جا زدن دنده، گاز دادن و حرکت، هنوز چیز کمیاب است.

راحتی و هندلینگ

فضای کابین از ابتدا نشان می‌دهد که موستانگ در جاده چگونه خواهد بود، وقتی در صندلی راننده فرو می‌روید و در بلند راننده را می‌بندید. (در پارکینگ‌های تنگ دو بار فکر کنید.)

با خط پنجره بالا و فضای داخلی و موقعیت رانندگی گسترده، زود متوجه می‌شوید که این رانندگی بر چابکی متمرکز نیست.

موستانگ با لاستیک زمستانی در شرایط مرطوب راحت‌تر و همچنان سرگرم‌کننده بود.

در عوض کلاچ را بلند می‌کنید و با فرمان ۲.۶ دور قفل به قفل، تغییرات جهت امن اما با سرعت متوسط انجام می‌شود. فرمان وزن و دنده مناسبی دارد، فقط پاسخ آن بیشتر شبیه سری ۵ بی‌ام‌و است تا آئودی TT.

این لزوماً بد نیست. وقتی با سرعت پایین حرکت می‌کنید، موستانگ با گام راحت و بی‌خیال حرکت می‌کند.

اما وقتی سرعت را بالا می‌برید، موضوع کمی پیچیده‌تر می‌شود. این خودرو بزرگ است و تعلیق آن به اندازه‌ای نرم است که TT در کنترل بدنه بهتر عمل می‌کند.

مصرف سوخت و هزینه‌ها

در آمریکا موستانگ به ارزان بودن معروف است و فورد هوشمندانه این ویژگی کلیدی را به بریتانیا منتقل کرده است.

مدل از ۳۳,۶۴۵ پوند برای فست‌بک ۲.۳ لیتری اکوبوست شروع می‌شود که البته نه تخفیف شگفت‌انگیزی است که صاحبان Focus ST را به سمت ارتقا بکشاند، اما همچنان مقدار زیادی خودرو (و قدرت) برای پول است.

عرضه محدود باید ارزش باقیمانده موستانگ را بالا نگه دارد و نزدیک به BMW M240i باشد.

نسخه V8 متفاوت است. داشتن سیلندرها و قدرت بیشتر از قیمت پایه ۳۸,۰۹۵ پوند غیرممکن است. و این معادله ساده‌ای است که خریدار درست‌اندیش را به فکر وا می‌دارد، فارغ از آب و هوا.

سرعت خام یا چالاکی موضوع دیگری است – و اینکه با همان پول می‌توانید فولکس‌واگن گلف R، بی‌ام‌و M240i یا فورد فوکوس RS بخرید یعنی موستانگ هرگز در جاده‌های بریتانیا رایج نخواهد شد، به ویژه با مصرف بالای آن (میانگین ۱۸.۹ مایل بر گالن در دست ما). جالب اینکه ارزان‌تر از بی‌ام‌و M2 و آئودی RS3 جدید است.