جدیدترین مدل از بخش لوکس فورد، یک نسخه آرام‌تر و راحت‌تر از شاسی‌بلندهای عملکردی است. آویاتور جدید نامی را احیا می‌کند که آخرین بار در سال ۲۰۰۵ استفاده شده بود و بار دیگر بر پایه فورد اکسپلورر ساخته شده است.

با وجود اشتراکات فنی زیر بدنه، آویاتور دارای طراحی بدنه منحصربه‌فرد است و به عنوان جایگزینی برای شاسی‌بلندهای پریمیوم اروپایی و ژاپنی عرضه می‌شود.

صندلی‌های «Perfect Position» لینکلن با تنظیم ۳۰ جهته حتی امکان تغییر ارتفاع هر طرف بالشتک پایه را دارند؛ گزینه‌های تنظیم چنان زیاد است که در زمان محدود تست نتوانستیم بهترین حالت را پیدا کنیم.

هرچند آویاتور کوچک‌تر از ناویگیتور است، همچنان ابعادی بزرگ دارد؛ طول بیش از پنج متر و سه ردیف صندلی به صورت استاندارد. تمام نسخه‌ها از موتور ۳.۰ لیتری V6 توئین توربو با آرایش طولی استفاده می‌کنند که ۴۰۰ اسب بخار قدرت تولید کرده و به گیربکس ۱۰ سرعته اتوماتیک متصل است.

نسخه پایه آویاتور دیفرانسیل عقب است، در حالی که نسخه لوکس‌تر Black Label تست‌شده دارای سیستم چهارچرخ محرک است. همچنین نسخه برتر Grand Touring پلاگین هیبرید با قدرت ترکیبی ۴۹۴ اسب بخار وجود دارد، اما وزن خالص آن (به روش آمریکایی) ۲۵۷۳ کیلوگرم است. نسخه بنزینی AWD با وزن حدود ۲۲۱۸ کیلوگرم نسبتاً سبک‌تر محسوب می‌شود.

آویاتور شخصیتی آرام و متین دارد که یادآور نسل قبلی رنج‌روور است. شتاب قابل قبول است، هرچند به سطح شتاب خودروهای اسپرت این کلاس نمی‌رسد و مشخص است که لینکلن اولویت را به راحتی داده تا دقت دینامیکی. موتور گشتاور پایین خوبی دارد و در کروز بی‌صدا بهترین عملکرد را نشان می‌دهد. با این حال هنگام فشار دادن پدال گاز، با اشتیاق دور می‌گیرد و صدای V6 آن هنگام کار سخت، دلنشین است.

مانند بیشتر محصولات بزرگ فورد، آویاتور از گیربکس ۱۰ سرعته مشترک با جنرال موتورز استفاده می‌کند. این گیربکس در استفاده آرام بسیار خوب عمل می‌کند و تعویض دنده‌ها تقریبا نامحسوس است، اما در تقاضای شتاب شدید، گاهی مکث قابل توجهی دارد تا تعداد دنده مناسب را انتخاب کند. لینکلن از شیفتر معمولی استفاده نمی‌کند و دکمه‌های روی داشبورد دارد، اما امکان تعویض دستی دنده از طریق پدال شیفتر پشت فرمان وجود دارد.

نسخه پایه آویاتور فنر فولادی و کمک‌فنرهای غیرفعال دارد، اما نسخه‌های چهارچرخ محرک به کمک‌فنرهای فعال ارتقا یافته‌اند. خودروی تست ما همچنین پکیج Dynamic Handling را داشت که شامل سیستم تعلیق بادی قابل تنظیم ارتفاع و دوربین اسکن جاده برای آماده‌سازی کمک‌فنرها است.

این سیستم در برخورد با دست‌اندازهای تکی خوب عمل می‌کند، اما فنرهای نرم و نبود سیستم ضدغلت فعال باعث می‌شود در پیچ‌های سریع، غلت بدنه زیادی داشته باشد و همچنین در شتاب و ترمز، نوسان طولی و عرضی نشان دهد. شاسی شل نیست؛ به خوبی با ناهمواری‌ها کنار می‌آید، اما ضربه‌های زیادی دریافت می‌کند. سطح چسبندگی متوسط است و هرچند آویاتور می‌تواند با سرعت معقول حرکت کند، اما برای پیشرفت آرام و باوقار مناسب‌تر است.

داخل کابین جادار است و در بیشتر قسمت‌ها کیفیت ساخت خوبی دارد، هرچند طراحی آن نسبت به رقبای این کلاس کمی قدیمی به نظر می‌رسد. کنترل‌های گرمایش و تهویه همچنان با دکمه‌های فلزی تراش‌خورده و کلیدهای مشکی پیانویی است و صفحه نمایش ۱۰.۱ اینچی برای این کلاس کوچک محسوب می‌شود، هرچند رابط کاربری ساده و آسان دارد.

نسخه‌های بالاتر آویاتور به صندلی‌های «Perfect Position» ۳۰ جهته لینکلن مجهز هستند که حتی امکان تنظیم ارتفاع جداگانه هر طرف بالشتک را دارند؛ گزینه‌ها چنان زیاد است که در زمان محدود تست نتوانستیم بهترین حالت را پیدا کنیم، هرچند مطمئنا جایی وجود دارد. بیشتر مواد باکیفیت و لوکس به نظر می‌رسند، اما هنوز پلاستیک‌های سخت، از جمله پایه صندلی‌های ردیف دوم وجود دارد. فضای ردیف دوم خوب است، اما ردیف سوم فقط برای استفاده موقت مناسب است؛ تنگ و با بالشتک کمتر نسبت به صندلی‌های دیگر.

لینکلن خارج از آمریکا وجود دارد، اما برنامه‌ای برای ورود این برند به اروپا نیست. حتی بازارهای راست فرمان از اکسپلورر مشترک هم محروم هستند. در بازار اصلی آمریکا، بزرگ‌ترین مشکل آویاتور قیمت آن است.

مدل پایه دیفرانسیل عقب از ۵۲,۱۹۵ دلار (حدود ۴۰,۵۲۰ پوند) شروع می‌شود، Black Label AWD حدود ۸۱,۷۹۰ دلار (۶۳,۴۹۰ پوند) و نسخه پلاگین هیبرید Black Label حدود ۸۸,۸۹۵ دلار (۶۹,۰۰۰ پوند). پکیج Dynamic Handling حدود ۳۰۰۰ دلار (۲۳۳۰ پوند) اضافه می‌کند. این قیمت‌ها آویاتور را مستقیماً در رقابت با نسخه‌های لوکس‌تر بی‌ام‌و X5، مرسدس‌بنز GLE، رنج‌روور اسپرت و حتی پورشه کاین قرار می‌دهد. آویاتور خوب است، اما به آن اندازه لوکس نیست.