تویوتا کرولا در نسل فعلی خود تحولی چشمگیر داشته و از یک هاچ‌بک معمولی و نه‌چندان جذاب به یکی از بهترین گزینه‌های پیشنهادی در کلاس خودروهای خانوادگی تبدیل شده است. دوران سختی که با نام آریس شناخته می‌شد اکنون کاملاً به فراموشی سپرده شده و کرولا، مانند بسیاری از محصولات اخیر تویوتا، خودرویی جذاب از نظر ظاهری، لذت‌بخش در رانندگی و عالی از منظر مالکیت طولانی‌مدت است.

تویوتا که حس می‌کند با کرولا به فرمول موفقیت رسیده، نسخه‌های مشتق بیشتری را معرفی می‌کند، اما همه آن‌ها به بازار بریتانیا راه نمی‌یابند. متأسفانه نسخه جذاب و اسپرت GR کرولا که اخیراً تست کردیم، برای بازار بریتانیا عرضه نمی‌شود، اما کرولا کراس همچنان در فهرست گزینه‌هاست و هنوز تصمیمی برای ورود آن به بریتانیا گرفته نشده.

کرولا کراس رسماً به عنوان نسخه شاسی‌بلند هاچ‌بک کرولا معرفی شده است. این یک مدل جهانی به شمار می‌رود که نزدیک به یک سال در بازارهایی مانند ایالات متحده حضور دارد. برخی کشورهای اروپایی تصمیم به واردات آن گرفته‌اند و ما نسخه اروپایی آن را در دانمارک و در جریان داوری خودرو سال ۲۰۲۳ اروپا تجربه کردیم.

هرچند تویوتا آن را شاسی‌بلند می‌نامد، اما در واقعیت بیشتر به یک استیشن بلندقامت شبیه آئودی آلرود شباهت دارد. در نگاه اول، ارتفاع آن چندان زیاد به نظر نمی‌رسد و با وجود ۱۸۵ میلی‌متر ارتفاع بیشتر نسبت به کرولا هاچ‌بک، همچنان نزدیک به زمین به نظر می‌رسد. این خودرو فاقد استایل پویا و جذاب تویوتا C-HR است که حتی پس از پنج سال همچنان تازه به نظر می‌رسد و همچنین از حضور قدرتمند و خشن شاسی‌بلند واقعی مانند راو۴ برخوردار نیست. کرولا کراس با طول ۴۴۶۰ میلی‌متر دقیقاً در فاصله میان C-HR (با طول ۴۳۸۵ میلی‌متر) و راو۴ (۴۶۰۰ میلی‌متر) قرار گرفته است.

حتی جذابیت بصری یاریس کراس، یکی دیگر از مدل‌های اخیر با پسوند کراس که به راحتی یکی از زیباترین کراس‌اوورهای کوچک بازار است، در کرولا کراس دیده نمی‌شود؛ مسیری که تویوتا می‌توانست انتخاب کند.

تا اینجا همه چیز محافظه‌کارانه و ایمن به نظر می‌رسد. تجربه رانندگی نیز بیشتر یادآور دوران آریس است تا کرولای مدرن. حس کلی کمی کسل‌کننده و فاقد شور و هیجان است و صدای ناله‌مانند گیربکس e-CVT حتی با فشار ملایم پدال گاز غالب می‌شود. این در تضاد کامل با آرامش و آسودگی چشمگیری است که سیستم هیبریدی معمولاً عالی تویوتا در حالت الکتریکی خالص فراهم می‌کند و کرولا کراس می‌تواند در شرایط مناسب مسافت‌های کوتاهی را کاملاً برقی طی کند.

دو نسخه از پیشرانه هیبریدی عرضه می‌شود که هر دو بر پایه موتور ۲.۰ لیتری بنزینی هستند. نسخه پایه دیفرانسیل جلو ۱۹۴ اسب بخار قدرت ترکیبی دارد و نسخه چهارچرخ محرک با موتور اضافی ۴۱ اسب بخاری روی محور عقب ارائه می‌شود. هر دو نسخه زمان صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۸.۱ ثانیه‌ای دارند و شتابگیری سریع احساس می‌شود، اما در عین حال باید صدای گیربکس را نیز در این مدت تحمل کنید.

نکته‌ای که نمی‌توان از آن انتقاد کرد، کارایی فوق‌العاده سیستم هیبریدی در دنیای واقعی است: در تست ترکیبی جاده‌ای و در شرایط نامساعد جوی، مصرف نزدیک به ۵۵ مایل بر گالن (حدود ۴.۳ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر) ثبت شد که حتی بهتر از ادعای رسمی ۵۲.۳ مایل بر گالن است. هیچ برندی به اندازه تویوتا در مصرف واقعی موفق نیست.

خوشبختانه برخی ویژگی‌های دینامیکی کرولا به این نسخه بلندقامت نیز منتقل شده است. سواری نرم و راحتی روی دست‌اندازهای بزرگ و کوچک دارد، چسبندگی فراوان و فرمان سبک و مستقیم ارائه می‌دهد. اما آنچه در کرولا کراس از دست رفته، جذابیت رانندگی روزمره و آن ویژگی‌های ناملموس است که خودرو را دلپذیر یا حتی هیجان‌انگیز می‌کند. با افزایش ابعاد، بخشی از درخشش دینامیکی کرولا از بین رفته که بیشتر در کنترل بدنه احساس می‌شود.

به جز فضای سر بیشتر و صندوق بزرگ‌تر (۴۸۷ لیتر در مقابل ۳۱۳ لیتر کرولا هاچ‌بک) که به لطف دهانه وسیع‌تر و لبه پایین‌تر دسترسی آسان‌تری دارد، باقی بسته‌بندی داخلی مشابه کرولا معمولی است. بنابراین استفاده از آن آسان است و ترکیبی مناسب از دکمه‌های فیزیکی و صفحه لمسی دارد، هرچند داشبورد در مقایسه با رقبای جدیدتر کمی قدیمی به نظر می‌رسد.

تویوتا کرولا کراس

نقاط قوت: مصرف سوخت بسیار پایین - کنترل بدنه مناسب - سیستم اطلاعات‌سرگرمی ساده و کاربردی

نقاط ضعف: عرضه نشدن در برخی بازارها مانند بریتانیا - رانندگی کسل‌کننده و فاقد هیجان - کرولا معمولی عملاً همان امکانات را با چابکی بیشتر ارائه می‌دهد