بررسی کارکرده کریسلر 300C (2012-2015): سدان آمریکایی با شخصیت خاص

به یاد دارید آن ادغام ناموفق و فاجعه‌بار دایملر و کریسلر در اواخر دهه ۱۹۹۰ را؟ در نهایت این همکاری به شکست انجامید و پس از یک دهه فروپاشید، اما کریسلر 300C یکی از معدود دستاوردهای موفق این همکاری به شمار می‌رود.

در آغاز هزاره جدید، خودروهای بزرگ اجرایی کریسلر که مخصوص بازار آمریکا بودند، مانند کانکورد و 300M عملکرد ضعیفی داشتند و از نوع دیفرانسیل جلو بودند. اما مهندسان کریسلر با خاطرات خوبی از سفر به آلمان و دسترسی به فناوری و پلتفرم‌های جدید مرسدس بنز یاد می‌کنند.

از نظر تیپ، انتخاب ساده‌ای وجود دارد: بین سواری بهتر با رینگ‌های 18 اینچی نسخه پایه و لیست تجهیزات کامل‌تر در نسخه رده‌بالا.

نتیجه این همکاری، کریسلر 300C بود که در نمایشگاه نیویورک ۲۰۰۳ رونمایی شد، سال ۲۰۰۴ در آمریکا به فروش رسید و سپس در آغاز ۲۰۰۵ وارد بازار بریتانیا شد.

این خودرو برخی قطعات مکانیکی را با مرسدس بنز E کلاس نسل W211 به اشتراک می‌گذارد و در دهه گذشته موفقیت قابل توجهی برای کریسلر به ارمغان آورد. پیش از بحران مالی، در بریتانیا فروش خوبی داشت و با جذابیت آمریکایی و فضای زیاد در ازای قیمت مناسب، مشتریان را جذب می‌کرد.

اکنون نسل جدیدتری داریم که در طراحی، مانند آئودی TT به‌روزرسانی شده اما همچنان ادامه‌دهنده همان مدل موفق است. در بریتانیا (و آمریکا و اکثر بازارها) همچنان با نشان کریسلر عرضه می‌شود، اما در بخش عمده اروپا به نام لانچیا تما شناخته می‌شود. فارغ از نشان، سوال اصلی این است: آیا این خودرو واقعاً خوب است؟

کریسلر 300C کارکرده ۲۰۱۲-۲۰۱۵ برای فروش

در این بخش خودروهای کارکرده موجود نمایش داده می‌شود (اطلاعات نمونه حفظ شده است).

Verdict Model tested: Rating: 6

بررسی کارکرده کریسلر 300C ۲۰۱۲-۲۰۱۵

نکات مثبت: فضای زیاد و تجهیزات کامل در ازای قیمت مناسب، توانایی کروز آرام و بی‌صدا، ظاهر متمایز و جذاب.

نکات منفی: کیفیت درک‌شده کابین متوسط، توانایی دینامیکی معمولی، عملکرد و مصرف سوخت زیر سطح انتظار.

طراحی و استایل

کریسلر 300C تا حدودی با استانداردهای معمول کلاس اجرایی بازی می‌کند. این خودرو تقریباً یک دهه پیش با تفکر آزاد آمریکایی (از دیدگاه فیات که سهامدار اصلی کریسلر بود) خلق شد. در نسل دوم کمی بزرگ‌تر شده اما تغییرات ظاهری اساسی ندارد.

اگر با معیارهای اروپایی بسنجیم، ابعاد آن شبیه بی‌ام‌و سری ۷ است، جایگاهش مانند سری ۵ اما قیمتش حتی از یک ۳۳۰d مجهز هم کمتر است. فاصله محوری ۳۰۵۲ میلی‌متری تقریباً مشابه نسل قبل است و از بی‌ام‌و ۷۳۰d استاندارد، جگوار XJ و آئودی A8 هم بیشتر است. اما قیمت پایه حدود ۳۶۰۰۰ پوند است؛ در حالی که سدان‌های فول‌سایز اجرایی کمتر از ۶۰ هزار پوند پیدا نمی‌شوند.

عقب 300C بسیار تمیز طراحی شده، بنابراین جای مناسبی برای مخفی کردن دوربین عقب وجود ندارد؛ به همین دلیل در چراغ ترمز بالای عقب قرار گرفته است.

300C از نظر ساختار و پیشرانه، پیشرفته‌ترین سدان اجرایی نیست اما با توجه به جایگاهش، این انتظار هم نمی‌رود. در این کلاس اغلب از آلومینیوم برای کاهش وزن و افزایش سختی استفاده می‌شود، اما زیربندی 300C تقریباً کاملاً از فولاد با استحکام‌های مختلف ساخته شده و در بخش‌هایی تقویت پلیمری دارد. سختی سازه بهبود یافته اما وزن همچنان بالاست: ۲۰۴۰ کیلوگرم با باک پر. برای مقایسه، آخرین لکسوس GS250 V6 که تست کردیم تنها زیر ۱۷۰۰ کیلوگرم بود.

کریسلر ادعا می‌کند سیستم تعلیق جدید با مولتی‌لینک در هر دو محور، کامبر منفی جلو و بوش‌های هیدرولیکی پر از سیال در محور جلو، کنترل بدنه و چرخ‌ها را بهبود بخشیده است.

تنها یک موتور عرضه شده: ۳.۰ لیتری V6 توربودیزل کامن‌ریل ساخت VM Motori که در جیپ گرند چروکی هم استفاده می‌شود. این موتور چرخ‌های عقب را از طریق یکی از آخرین گیربکس‌های ۵ سرعته اتوماتیک بازار به حرکت درمی‌آورد. بنابراین از نظر فناوری صرفه‌جویی در آلایندگی هم جایزه‌ای نمی‌برد.

فضای داخلی

انتقاد مداوم از کریسلر به دلیل نرسیدن به استانداردهای داخلی اروپایی کمی خسته‌کننده است اما همچنان فاصله قابل توجهی بین کیفیت آمریکایی و اروپایی احساس می‌شود. خوشبختانه این فاصله هر بار کمتر می‌شود.

نسل جدید 300C یک قدم کوچک اما مثبت برای برند آمریکایی است. حس لمس و ظاهر کلی بهبود یافته، مونتاژ بهتر شده و حتی اگر چرم مصنوعی گسترده بی‌ام‌و را به چالش نکشد، هماهنگی خوبی دارد. تزئینات متالیک داشبورد هم عموماً انتخاب خوبی هستند.

کریسلر همچنان در یک زمینه عقب است: تنوع موقعیت‌های نشستن. تنظیم صندلی به اندازه کافی پایین برای رانندگان تست ما دشوار است.

اندازه کابین بی‌نقص است. طول زیاد و پروفیل جعبه‌ای باعث شده 300C در رقابت فضای پا و آرنج با رقبا رقابت کند یا حتی برتری داشته باشد.

سلایق بحث‌برانگیز است. روکش چوب تقلبی ارزان، گیتی قدیمی دهه ۹۰ و آمپرهای آبی‌رنگ ممکن است برای ذائقه بریتانیایی که به سبک سرد و لوکس آلمانی عادت دارد، ناامیدکننده باشد.

با این حال، کلیدهای کنسول مرکزی اندازه مناسب، جای منطقی و کاربری آسان دارند. صفحه نمایش ۸.۴ اینچی اطلاعات سرگرمی در مرکز قرار گرفته. این سیستم گارمین‌محور گاهی شلوغ به نظر می‌رسد اما پس از مدتی استفاده، همه چیز سر جای خود پیدا می‌شود. 300C مملو از امکانات است: جا لیوانی گرم و سرد، صندلی‌های گرم‌شونده و سردشونده، فرمان گرم‌شونده، ناوبری، بلوتوث، سانروف دوجداره و اتصالات کمکی همه به صورت استاندارد عرضه شده‌اند.

موتورها و عملکرد

در نگاه اول اعداد 300C بد به نظر نمی‌رسند. شتاب ۰ تا ۶۰ مایل در ساعت ۷.۳ ثانیه برای اکثر موقعیت‌ها کافی است. در ابتدای رمپ ورود به بزرگراه، پس از ۷.۵ ثانیه به سرعت قانونی می‌رسید.

اما در مقایسه با بازار، اعداد کمتر قانع‌کننده هستند. ۲۳۶ اسب بخار در حالت اوربوست (برای ۹۰ ثانیه) و ۲۲۱ اسب بخار عادی، کمتر از ۲۶۰ اسب بخار بی‌ام‌و ۵۳۰d و مرسدس E350 CDI است که هر دو زیر ۴۰ هزار پوند قیمت دارند.

300C از گیربکس اتوماتیک چند سرعته‌تر و وزن کمتر سود می‌برد.

رقبا ادعای شتاب ۶.۱ و ۶.۲ ثانیه تا ۶۲ مایل، مصرف تا ۵۳.۳ مایل بر گالن و CO2 تنها ۱۳۹ گرم بر کیلومتر دارند. اما 300C مصرف ترکیبی ۳۹.۲ مایل دارد که گیربکس ۵ سرعته‌اش بی‌تقصیر نیست.

با این حال، موتور نسبتاً تصفیه‌شده است. صدای غرش ملایم در حالت درجا، با افزایش سرعت و دور موتور کمی بلندتر می‌شود. به دلیل تعداد کم دنده‌ها، افت و خیز دور موتور بیشتر از رقبا است اما تعویض‌ها نرم هستند.

حرکت اولیه نرم است اما حس سنگینی کلی در شتاب خط مستقیم وجود دارد. وزن‌های کنترل‌کننده ثابت هستند. در شرایط خشک، ترمزگیری عالی است و از ۷۰ مایل در ساعت کمتر از ۴۵ متر طول می‌کشد. حتی در خیس، تایرهای ۲۴۵/۴۵ مقاومت خوبی نشان می‌دهند و کمتر از ۵۰ متر مسافت ترمز می‌گیرد.

سواری و هندلینگ

رانندگی با 300C عجیب است، همانند نسل قبل. پیش از آمدن 300C، خودروهای بزرگ آمریکایی معمولاً فرمان سبک و مبهم، کنترل ضعیف بدنه و تاخیر در عبور از دست‌اندازها داشتند.

300C بسیاری از این موارد را تغییر داد؛ سفت‌تر، کنترل‌شده‌تر و اروپایی‌تر شد تا در این بازار فروش داشته باشد. نسل جدید هم تا حدی این مسیر را ادامه می‌دهد.

تایرهای ۴۵ پروفیل چندان بلند نیستند اما 300C مقاومت خوبی در برابر آسیب به رینگ‌های آلومینیومی دارد.

وزن ۲۰۴۰ کیلوگرمی باعث سواری سنگین می‌شود. در ناهمواری‌های کم‌فرکانس لحظه‌ای طول می‌کشد تا آرام شود، در حالی که رقبای اروپایی کنترل بهتری دارند. در ناهمواری‌های کوچک، راحتی خوبی دارد اما ایزولاسیون نهایی را ندارد.

احساس می‌شود جرم غیرفنری زیادی وجود دارد که با این ابعاد رینگ طبیعی است و کمی از نرمی نهایی می‌کاهد. ناراحت‌کننده نیست اما نه کنترل کامل کلاس برتر را دارد و نه جذب کامل ناهمواری‌ها.

فرمان با نزدیک به سه دور قفل به قفل، چابک نیست. تنظیم هیدرولیکی اغلب سنگین‌تر از حد مطلوب است و فیدبکی ندارد؛ در پیچ‌ها بیش از حد سفت می‌شود.

با وجود این، 300C همراه خوشایندی است و از کلاس برتر فاصله دارد اما رانندگی با آن دلپذیر است.

مصرف سوخت و هزینه‌های نگهداری

حتی نگاهی گذرا به رقبا در رده قیمتی حدود ۴۰ هزار پوند، فروشندگان کریسلر در بریتانیا را به دردسر می‌اندازد. بی‌ام‌و ۵۳۰d SE، آئودی A6 3.0 TDI SE، جگوار XF 3.0D Premium و مرسدس E350 Avantgarde همه از نظر تقریباً همه معیارها برتر هستند.

اما نکات مثبتی هم هست. ابعاد بزرگ و تجهیزات رایگان فراوان، امتیازاتی برای 300C به همراه دارد. افزودن تجهیزات مشابه به رقبا، قیمت‌شان را به شدت افزایش می‌دهد و فاصله محوری سه متری، آن را جایگزین ارزان‌تری برای کلاس بالاتر می‌کند.

با این حال، 300C با سوخت مشابه مسافت یا سرعت رقبا را ندارد و با ۱۹۱ گرم بر کیلومتر CO2، کاربران شرکتی هزینه بیشتری می‌پردازند. مالکان شخصی هم باید با افت قیمت شدید (مشابه سیتروئن C6 منقرض‌شده) کنار بیایند.